Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit november, 2017 weergeven

Blijven ademen. En doorgaan.

Één december. 

Deze eerste dag van de maand december maakt meer verdrietige gevoelens los dan ik zou willen. Want alhoewel ik naar pakjes avond uit kijk als een kind met veel te veel suiker op. Ben ik me er ook wel degelijk van bewust dat ik vorig jaar rond deze tijd met Hadassa in het ziekenhuis zat. Geen pakjesavond voor haar. En hoe schattig het ook was dat ze op 'haar' kamertje ook een klein cadeautje kreeg..was ze niet thuis bij ons. 
Evenals de kerst dagen en oud en nieuw. De avond voor kerst werd ze weer opnieuw opgenomen. En ja, er bekruipt mij echt een gevoel van...'het zal toch niet weer...' Wat er ook op wijst dat het allemaal nog vers in mijn geheugen zit. En ik zou het graag anders willen. Een schop onder m'n kont. 
Ze is er toch nu? Ze is er toch gewoon bij? Zet je er over heen. 
Maar dat lijkt toch makkelijker gezegd dan gedaan. 
Het doet me nog té veel om echt relaxt te zijn. 
Blijven ademen. En doorgaan. 
Ogen omhoog.

Talen van de liefde

Talen van de liefde. Er zijn er vijf.


Lichamelijke aanraking ( Knuffels, een aai over de bol, schouderklopje, een kus)Positieve woorden ( Wat zie je er mooi uit, goed je best gedaan, ik ben trots op je)Tijd en aandacht ( Spelletjes spelen, samen wandelen, naar de film)Cadeaus ( Die spreekt wel voor zich ;)  ) Dienstbaarheid ( Kamer opruimen, lievelingseten maken, afwassen) Iedereen heeft een eigen liefdes taal. Een moedertaal ( dus de taal die we het meest spreken) en daarnaast kan je er nog één hebben. Die taal spreek je om je liefde te uiten, en tegelijkertijd is het de taal waarvan je hoopt dat die beantwoord wordt. Dus mijn moedertaal is bijv.. positieve woorden. Ik spreek veel positieve woorden uit naar Ben en de kinderen. Maar ik vind ( heb het nodig) het fijn als zij ook positieve woorden tegen mij zeggen. Als dat niet gebeurd kan je, je behoorlijk rot voelen. En kan dat best wel problemen veroorzaken. En als het wel gebeurd word je liefdes tank lekker gevuld. 

Ik hoop dat je een…

Wat een voorrecht en tegelijkertijd wat een zware taak.

Dromen over wilde achtervolgingen, haast hebben, vluchten, rennen, chaos. Die laten mij altijd weten dat er blijkbaar iets aan de hand is. Gisteren had ik een dag waarin ik me ook echt slecht voelde. Ik was moe, er kwam niks uit m'n handen. En toen ik bij de kinderarts zat met Hadassa zat ik weer eens als te huilen als een klein kind. Haar woorden waren dan ook "Het lijkt me goed dat je met iemand gaat praten want blijkbaar ben je nog lang niet klaar met wat er allemaal gebeurd is met Hadassa".

"Klopt". 

Tot overmaat van ramp jankte ik in de auto nog steeds en toen ik thuis kwam, waar mijn schoonouders aan het oppassen waren. En ik de auto van mijn moeder zag staan moest ik nog harder huilen. Tja.. dat effect hebben moeders nu eenmaal..die geven je zo'n gevoel van, huil maar gewoon even. Althans dat effect heeft mijn moeder wel op mij.

Maar oke.. om terug te komen op de dromen die mij al een aantal dagen door het hoofd tollen. Ja, ik merk op één of andere ma…

Iedereen speelde en jij stond daar maar.

"Ik voel me zo anders dan de anderen."

"Heb gewoon het gevoel dat ze mij niet zien staan."

"Ze gaan allemaal met de grotere jongens om."

*Huilen*

M'n moederhart breekt... Ik huil mee.

Ik zag je gisteren wel staan.. alleen op het plein.

Iedereen speelde en jij stond daar maar.

Ik weet dat je wel mee wilt doen. Maar niet durft. Dat je liever niet met die "grote" jongens speelt. Omdat je vindt dat je anders bent.
Je bent nog zo lekker fantasie rijk. Het lijkt een heel ander niveau dan al die "stoere" gasten. De combi klas is niks voor jou.
Gelukkig speel je nog regelmatig met een vriendje thuis. Maar op school voel je, je eenzaam en niet gezien. Het hele sociale gebeuren lijkt voor jou één groot onbekend stuk grond waar je niks van wil weten. En niks van begrijpt. Maar als iemand door je bubbel heen prikt.. man wat heb jij een praatjes en wat ben je grappig en gevat.

En als ik je daar alleen zie staan... wil ik je aanmoedigen.. wil ik…

Waar was mijn vertrouwen? Verloren, weggewaaid met een zacht briesje mee.

Ik heb het boek 'Strijd in je denken' van Joyce Meyer gelezen.

En hoewel ik haar soms niet echt kan uitstaan met alles wat je maar 'moet' doen. Waar ik gewoon ronduit de kriebels van krijg. Heeft dit boek echt een heleboel goede dingen.

Het maakt je heel bewust van hoe je nou eigenlijk denkt? Want sta je er wel eens bij stil wat er eigenlijk allemaal in je hoofd om gaat? Hoe het daar komt en wat je er vervolgens mee doet?

Het boek heeft mij echt aan het denken ;) gezet. Ik ben mij veel meer bewust geworden van wat ik denk. En wat ik toe laat. Zijn deze gedachten in overstemming met wat de Heer over mij denkt? Zijn deze gedachten in overstemming met Gods gedachten?

Hoe makkelijk laat ik dingen waar ik al mee heb afgerekend weer terug komen. En mij weer vastleggen terwijl ik al vrij ben?

Ik heb geleerd na aanleiding van dit boek dat het zo onwijs belangrijk is om je te verdiepen in wat de Heer over mij zegt. Wat Zijn waarheid is over mij. Mijn vorige blog...zo ontzettend…