Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wil er klaar mee zijn.

Herken je dat? Op de weegschaal gaan staan..en vervolgens ontzettend balen? Verdrietig worden of boos? 

Ik wel. Al jaaaareeennn ben ik in conflict met mijzelf. Over mijn gewicht. Ik heb hier al eerder blogs over geschreven, maar het zit mij momenteel zo dwars. Nou ja.. eigenlijk al een hele tijd en het maakt me verdrietig en ongelukkig. Ik kan niet meer positief naar mijzelf kijken. 

Als ik 's morgens wakker word en mezelf in de spiegel zie en dan met name m'n lijf voel ik me vreselijk. En dat vind ik echt erg. 

Ik ben nog nooit zo onzeker, boos, verdrietig, teleurgesteld geweest op mijzelf of m'n lichaam als nu. 

Alsof nu de storm met Hadassa minder wordt mijn eigen storm weer op komt waaien. En ik weer gedachten toe laat die nergens op slaan. Die niet waar zijn, maar die ik elke keer weer als waar aan neem. 

M'n gewicht word een té grote 'obsessie' om het zo maar even te noemen. Ik wil er klaar mee zijn. Elke dag op de weegschaal staan om te hopen dat er weer een grammetje af is. Elke dag die teleurstellingen. 

En ik schrijf niet omdat ik wil horen dat ik mooi ben of te horen dat ik goed genoeg ben. En ja, ik weet dat ik vier kinderen heb gehad. Maar, ik schrijf dit omdat het mij zoveel pijn doet dat ik niet kan houden van de persoon die ik ben. Ik vind het heel lastig om te praten over dingen die mij écht bezig houden. Omdat ik niet wil dat mensen zien dat ik kwetsbaar ben. 

Als ik me dan bedenk dat wanneer ik dit op het internet zet, de hele wereld kan lezen dat ik ontzettend onzeker ben huiver ik wel een beetje. En tegelijkertijd denk ik, waren er maar meer mensen waarvan ik kon lezen of horen dat zij ook door dit soort tijden gaan. 

Ik ga nu mijn weegschaal weggooien. Dat is voor mij in ieder geval een eerste stap in de goede richting. 

Ik wil niet langer met afkeer naar mijzelf in de spiegel kijken. Ik wil gaan loslaten wat mij al zolang vasthoudt. En ik hoop en bid dat, dat dan ook zal lukken. 


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.