Doorgaan naar hoofdcontent

Cliché maar ó zo waar!

Hadassa doet het goed! Dat heb ik al wel vaker gezegd maar het is echt zo. En wat wordt ze groot! Het gaat allemaal veel te snel! Cliché maar ó zo waar!

En wat ontzettend fijn is, is dat we het gedeelte hartafwijking hebben kunnen afsluiten. De cardioloog en ik lagen helemaal op één lijn en dat was erg fijn. We hebben een goed gesprek gehad en ze vertelde me dat er geen reden was om nog verder te onderzoeken en dat Hadassa geen vernauwingen had in haar slokdarm. 

Hoe ik in een vorige blog nog schreef over dat ik amper brood durfde te proberen eet ze nu dapper stukjes brood! En ontbijtkoek vind ze ook heerlijk! Ze heeft al een aantal keer met de pot mee gegeten en bij het zien van eten wordt ze hysterisch en eist zo'n beetje NU gevoerd te worden! Erg grappig om te zien. 

Ik zelf voel me ook weer een stuk zekerder en vertrouw steeds meer op haar kunnen. Ik kan er echt meer van genieten, zo ontzettend fijn. 

Het viel de fysio op dat ze kan nog niet kan zitten, nu lijkt het erop dat ze hypermobiel is. Iets wat bij ons in de familie wel voorkomt. En dus is haar rug niet zo sterk. Maar ze is wel ontzettend lenig, een stuk leniger dan een 'gemiddelde baby'.  Het kan iets zijn waar ze toch nog overheen kan groeien, maar omdat het in de familie zit kan het ook maar zo zijn dat het altijd zo blijft. En met het zitten denk ik ook... alles op z'n tijd. Het komt vanzelf, en ik ben inmiddels 'wijs' genoeg..ahum,, om niet te gaan vergelijken met andere baby's. Wat soms wel heel lastig is hoor. 

Maar we oefenen er lekker op los, al hoewel ze een hekel heeft aan zitten en de bij behorende oefeningen. ;) De fysio was verder meer dan tevreden, ze was echt blij dat ze zo ontzettend vooruit ging. Ook wel erg fijn om te horen!

Kortom, goede berichten. Om dankbaar voor te zijn.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.