Doorgaan naar hoofdcontent

Al was het maar een minuutje.

Zo'n lief klein baby meisje waar je uren mee zit. Lekker knuffelen, kroelen en tutten. 

Natuurlijk was Hadassa's start anders dan anders en ging het beeld van roze wolk niet helemaal op. Maar ik hoopte dat als alles rustig werd ik wel kon gaan doen wat ik zo graag zou willen. :lees de eerste regel nog maar eens.

Maar niks van dat alles is uitgekomen. We hebben een kind dat niet wil knuffelen of tijden op schoot zitten. Een minuut stil zitten is al te veel gevraagd. Je gezicht word gebruikt als krabpaal, klimmuur en handvat om aan op te trekken. Ze wil bewegen, rollen, tijgeren. Oefenen met zitten? Ben je mal! Als ik zit kan ik niks, ik blijf net zo lang huilen totdat ik weer mag liggen en m'n gang kan gaan!

Vanmorgen bedacht ik me ineens dat ik eigenlijk nooit echt met haar heb gezeten gewoon rustig, knuffelend ( tenzij te ze ziek was om iets te doen). Alleen toen ze een hele kleine baby was, maar toen was het niet echt relaxed en ontspannen, maar meer een opluchting als ze even niet huilde. Of met allerlei slangetjes en gepiep.

En ik moet zeggen dat ik het best een beetje moeilijk vind. Waarom wil je niet even lekker bij me liggen.? Waarom laat je, je niet troosten als je pijn hebt. Je duwt je alleen maar verder van je af als ik je tegen me aan wil hebben. Na Gideon #deknuffelbeer is dit best een domper. En begrijp me niet verkeerd, ik ben blij met de levenslust die Hadassa heeft. Het is een echt meisje met een sterke wil en doet alleen waar zij zin in heeft. Dat karakter heeft haar gebracht tot waar ze nu is. En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.

Maar wat zou ik het heerlijk vinden als ze zich eens overgaf aan een kroel momentje. Al was het maar een minuutje.

Gewoon even jij en ik .. in de rust. Net als toen je nog in m'n buik zat.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.