Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit juli, 2017 weergeven

Al was het maar een minuutje.

Zo'n lief klein baby meisje waar je uren mee zit. Lekker knuffelen, kroelen en tutten. 

Natuurlijk was Hadassa's start anders dan anders en ging het beeld van roze wolk niet helemaal op. Maar ik hoopte dat als alles rustig werd ik wel kon gaan doen wat ik zo graag zou willen. :lees de eerste regel nog maar eens.

Maar niks van dat alles is uitgekomen. We hebben een kind dat niet wil knuffelen of tijden op schoot zitten. Een minuut stil zitten is al te veel gevraagd. Je gezicht word gebruikt als krabpaal, klimmuur en handvat om aan op te trekken. Ze wil bewegen, rollen, tijgeren. Oefenen met zitten? Ben je mal! Als ik zit kan ik niks, ik blijf net zo lang huilen totdat ik weer mag liggen en m'n gang kan gaan!

Vanmorgen bedacht ik me ineens dat ik eigenlijk nooit echt met haar heb gezeten gewoon rustig, knuffelend ( tenzij te ze ziek was om iets te doen). Alleen toen ze een hele kleine baby was, maar toen was het niet echt relaxed en ontspannen, maar meer een opluchting als z…

Aftellen met de hoofdletter A

De vakantie staat voor de deur. Nog een weekje en dan zijn de jongens vrij en gaan de zes weken zomervakantie van start! En wat zijn we er aan toe zeg.. Niet alleen de jongens, ik ook. Als fulltime moeder met een drukke periode van zorgen om Hadassa en zeker ook om de jongens is mijn energie peil lager dan laag. Ik word elke ochtend wakker met het gevoel alsof ik nog maar net in slaap ben.

Op sommige momenten merk ik weer de impact die alles heeft gehad en her beleef ik momenten die erg verdrietig waren. Of waar ik boos over was. Voel ik me weer die onbegrepen moeder en vraag ik mezelf af waarom ik niet meer standvastig was..

Ik wil niet zeuren of zaniken.. en eigenlijk wil ik niet blijven oprakelen wat me zoveel zeer heeft gedaan. Maar het gebeurd gewoon.

Maar dit word geen zielige of meelijwekkende blog hoor. Wees gerust.

Ik wil gewoon even delen dat we hier erg aan het genieten zijn van het idee dat we straks even niets moeten. We ons kunnen verheugen op het bankhangen, relaxen, i…

Moeder zijn:

Moeder zijn: 

Taxi chauffeur 
Politie-agent
Kok
Mediator
Assistente
Coach
Fotograaf
Scheidsrechter
Interieurverzorgster
Ziekenverzorgende
Boksbal
Veilige haven
Wekker
Wandelende kapstok
Leugendetector

Enz...
Enz...

En ik vraag me af waarom ik toch altijd zo moe ben..? 




Ik wil er klaar mee zijn.

Herken je dat? Op de weegschaal gaan staan..en vervolgens ontzettend balen? Verdrietig worden of boos?

Ik wel. Al jaaaareeennn ben ik in conflict met mijzelf. Over mijn gewicht. Ik heb hier al eerder blogs over geschreven, maar het zit mij momenteel zo dwars. Nou ja.. eigenlijk al een hele tijd en het maakt me verdrietig en ongelukkig. Ik kan niet meer positief naar mijzelf kijken. 
Als ik 's morgens wakker word en mezelf in de spiegel zie en dan met name m'n lijf voel ik me vreselijk. En dat vind ik echt erg. 
Ik ben nog nooit zo onzeker, boos, verdrietig, teleurgesteld geweest op mijzelf of m'n lichaam als nu. 
Alsof nu de storm met Hadassa minder wordt mijn eigen storm weer op komt waaien. En ik weer gedachten toe laat die nergens op slaan. Die niet waar zijn, maar die ik elke keer weer als waar aan neem. 
M'n gewicht word een té grote 'obsessie' om het zo maar even te noemen. Ik wil er klaar mee zijn. Elke dag op de weegschaal staan om te hopen dat er weer …

Cliché maar ó zo waar!

Hadassa doet het goed! Dat heb ik al wel vaker gezegd maar het is echt zo. En wat wordt ze groot! Het gaat allemaal veel te snel! Cliché maar ó zo waar!

En wat ontzettend fijn is, is dat we het gedeelte hartafwijking hebben kunnen afsluiten. De cardioloog en ik lagen helemaal op één lijn en dat was erg fijn. We hebben een goed gesprek gehad en ze vertelde me dat er geen reden was om nog verder te onderzoeken en dat Hadassa geen vernauwingen had in haar slokdarm. 
Hoe ik in een vorige blog nog schreef over dat ik amper brood durfde te proberen eet ze nu dapper stukjes brood! En ontbijtkoek vind ze ook heerlijk! Ze heeft al een aantal keer met de pot mee gegeten en bij het zien van eten wordt ze hysterisch en eist zo'n beetje NU gevoerd te worden! Erg grappig om te zien. 
Ik zelf voel me ook weer een stuk zekerder en vertrouw steeds meer op haar kunnen. Ik kan er echt meer van genieten, zo ontzettend fijn. 
Het viel de fysio op dat ze kan nog niet kan zitten, nu lijkt het erop dat z…