Doorgaan naar hoofdcontent

Met een knoop in m'n maag liep ik verder naar huis.

Toen ik vanmorgen van school weer naar huis liep, zag ik ineens in m'n ooghoek  twee jongens die elkaar een flinke klap in het gezicht verkochten. Met wat geschreeuw en gejoel erbij van wat omstanders. Geen leraar te bekennen... Ik dacht nog een moment moet ik er heen gaan? Maar ze liepen al bij elkaar weg.

En weet je.. het maakte me bang. Ineens. Toen ik dit zo zag bedacht ik me, dit gebeurd dus gewoon op school.  Wie zegt dat het niet bij één van onze kinderen gaat gebeuren? En zullen ze van zich af bijten? Of weten ze niet wat ze moeten doen? Zullen ze het ons vertellen als zoiets gebeurd? Ik was me er gewoon ineens heel bewust van, hoe hard kinderen voor elkaar kunnen zijn. Leraren kunnen niet alles zien en overal zijn. En als er echt gepest word, zorgen de pesters er wel voor dat het zo stiekem mogelijk gebeurd.

Met een knoop in m'n maag liep ik verder naar huis.

Gisteren ging Gideon naar school met z'n Belle ( roze prinsessen schoenen) aan naar school. Toen hij thuis kwam vertelde hij dat de 'grote boze jommen' hem had uitgelachen. En hij had gezegd 'DAT IS NIET GRAPPIG!' Voor hem zijn die kledingstukken geen grap. Hij wil ze aan. Hij wil een mooie jurk mee naar school op speelgoed dag. En dat mag, dat vind ik prima.

Maar toen ik thuiskwam raakte het me zo. Waarom zijn kinderen zo wreed naar elkaar? Waarom zijn er altijd 'buitenbeentjes'. Wat maakt het toch dat er altijd kinderen zijn die gepest worden. Soms zo heftig dat er geen andere weg meer is voor hen dan hun eigen leven te beëindigen..

Ik hoop met alles in mij, dat onze kinderen nooit zullen pesten. Maar het juist op zullen nemen tegen de bullebakken. Dat ze weten dat ze geliefd en mooi zijn en niet onzeker hoeven te zijn over wie ze zijn en wat ze doen. Dat ze zelfverzekerd mogen zijn en met alles bij ons kunnen komen. Wat er ook gebeurd is.








Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…