Doorgaan naar hoofdcontent

Hadassa, bijna negen maanden!



We hebben inmiddels contact gehad met de neuroloog over de ct scan. Ze kon er niet veel over zeggen. De 'knik' is er en lijkt eigenlijk geen probleem te zijn, voor nu. Ze kon niet zeggen of het op de lange termijn misschien wel voor problemen kan gaan zorgen dat is echt even afwachten. Ergens in september hebben we weer een afspraak.

De cardioloog heb ik nog niet gesproken. Maar volgens de radioloog leek het er niet op dat, de ader tegen haar slokdarm aandrukt. Maar omdat de foto genomen is  terwijl er niks door haar slokdarm gaat, zal ze deze week een slikfoto krijgen. Dan maken ze een foto met contrast vloeistof terwijl ze slikt zodat ze kunnen zien of de ader er dan wel tegen aandrukt.

Als dat ook oké is kunnen we voor nu het stukje cardiologie afsluiten. Daar ben ik wel aan toe, minder ziekenhuis afspraken en meer gewoonte.

Het blijft wel een fijn idee dat we zo nu en dan op controle moeten komen, ook voor mijn eigen geruststelling. Maar alle onderzoeken..daar ben ik toch wel klaar mee nu.

Over iets minder dan twee weken is ze alweer negen maanden! Wat word ze groot! En ze doet het goed. Het is een meisje dat de ene dag dit wil en de andere dag dat. Net als je denkt te begrijpen hoe ze in elkaar zit, verandert er wel weer iets. Soms is dat best lastig maar het houdt me scherp, zullen we maar zeggen.

Ze heeft inmiddels twee mooie onder tandjes en is eigenlijk altijd wel vrolijk. Ze laat echt wel weten wat ze wil en is een sterke liefde voor eten aan het ontwikkelen. Als ze ons ziet eten dan wil zij ook! En daar ben ik blij om, ze geniet er nu echt van, de potjes vliegen erin. En een hapje van ons bord wil ze maar al te graag. Ik ben nog huiverig met brood ed. want daar stikt ze meestal in. Als we zeker weten dat de ader van haar hart niks te maken heeft met het kokhalzen en stikken..dan durf ik denk ik wel weer met ienie minie stukjes te gaan beginnen. Alles op z'n tijd.

De angst voor 'grote gevaren' nog steeds niet weg. Ik probeer echt te genieten en veel met haar bezig te zijn. Maar ik vind het op sommige momenten nog erg lastig. Ik vind het erg moeilijk om het van me af te zetten, het was gewoon een hele heftige tijd, en met alle onderzoeken die dan nog lopen, blijf je er ook mee bezig.

En begrijp me niet verkeerd ik ben ontzettend blij met hoe het nu gaat. En hoe ze vooruit gaat, hoe ze steeds meer kan en ze ontzettend goed groeit. Het word al een echt dametje :)


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…