Doorgaan naar hoofdcontent

Met of zonder spinner.

Laat jij, je kind mee doen aan rages? Ik liever niet. Maar je kunt je er helaas niet voor verstoppen.

Vroeger was het springtouwen, elastieken, knikkeren ed. Nu zijn het spacescooters, spinners en hoverboards.

Ik wilde er vroeger altijd graag bij horen, en was me er altijd van bewust of de kinderen in de klas mij wel of niet leuk vonden.

Nu ik zelf kinderen heb zie ik hoe dat bij hen gaat. Het is bij hen alle drie verschillend ( Hadassa is nog iets te jong om op een spacescooter te staan ;) )
Boaz wil graag dingen hebben gewoon om ze te hebben. Hij was de eerste die zei dat hij een spinner wilde hebben.

Nu ik ouder en wijzer ben,..ahum. Wil ik niet mee werken aan het rage en groepsdruk gebeuren en heb ik tegen Boaz gezegd, prima. Maar ik koop hem niet voor je. Als je graag een spinner wil mag je hem zelf kopen als je daar genoeg geld voor hebt.
En dat was geen probleem. Na een tijdje wilde hij zelfs een tweede spinner kopen en ook dat heeft hij gedaan.

Ik wil de kinderen mee geven dat ze niet altijd het nieuwste en mooiste nodig hebben om er bij te horen. Of om populair te zijn. Ik wil ze wel de ruimte geven om daar zelf beslissingen in te nemen. Zoals Boaz toch die spinners laten kopen. Een verbod op leggen werkt volgens mij sowieso toch alleen maar averechts. Op bijna elk gebied. Ik hoop dat als ze later groot zijn weten dat het niet draait om populair zijn of het hebben van veel spullen.

Waarom ik niet van rages en groepsdruk enz houdt? 

Het laat heel duidelijk zien wie er 'zwak/minder' zijn, in de ogen van kinderen.  'O, jou ouders hebben geen geld voor een space scooter'?  'Nee jij mag niet mee doen, want jij hebt geen spinner'.  En dit is echt niet iets van nu, dat speelt al jaren. Als je niet de juiste kleding draagt, de mooiste spullen hebt, of het beste kapsel, dan ben je al snel mikpunt voor pesterijen of word je anders aangekeken. En dat is niet alleen bij kinderen zo. Maar ook bij volwassenen.

En ik vind het belachelijk.

Waarom kunnen we elkaar niet nemen zoals we zijn? Met of zonder spinner.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…