Doorgaan naar hoofdcontent

Wat blijkt. Zijn ze niet zo goed in.

Met handen in het haar typ ik deze blog ( bij wijze van spreken dan)

Ruben en Boaz maken al dagen ruzie.

Ik word er zo ontzettend moe van. Het gaat echt vanaf het moment dat ze wakker worden totdat ze op bed gaan non stop door. En waarover >? Echt, pff.. het is de moeite niet.

Jij zit op mijn plek. Kijk niet naar me. Ga van m’n kamer af. Geef m’n knuffel terug. Ik had hem eerst.

Ruben weet precies de juiste dingen te zeggen en doen om Boaz te laten ontvlammen in woede. En vervolgens met een pruillipje bij mij komen omdat Boaz slaat.

Ik heb m’n ogen nog maar net open ’s morgens en ik hoor ze al te keer gaan… mag ik vandaag alsjeblieft in bed blijven liggen en geen politie agent spelen? 

Gideon bemoeit zich er niet mee  en zit in zijn eigen bubbel lekker te spelen of televisie te kijken.

Mag ik zeggen dat het ontzettend frustrerend is om de hele dag twee ruziënde kinderen uit elkaar te houden? Dat het echt zo ontzettend veel geduld kost. En elke keer maar weer een reden bedenken waarom de ene toen de gelijk had en waarom de ander een andere keer op die stoel mocht zitten. Ik zeg wel eens, regel het zelf maar, ik was er niet bij los het samen maar op.

Wat blijkt. Zijn ze niet zo goed in. Lees: loopt uit op een gevecht

Voor mij is het een berg geduld op brengen en proberen de ruzie te “sturen”. En dat is de ene keer makkelijker dan de andere keer. Ze kunnen elkaar zo’n pijn doen. En weten  vaak  niet wanneer ze moeten ophouden en gaan door totdat er iemand huilt of serieus pijn heeft. Hoe vaak ik ook vertel dat weglopen of naar mij toe komen ook een oplossing is. De ‘niet terug doen’ regel hangt wel aan de deur maar zet geen zoden aan de dijk.

Ik probeer van alles te bedenken, is er iets veranderd? Iets wat er bij hun onderhuids kriebelt waarvan ik geen weet heb?  Ik weet wel dat ik het lastig vind.

En ik heb van alles geprobeerd.


Ik ben even door m’n ideeën heen. En ben opzoek naar wat extra geduld voor de rest van de dag.

P.s Misschien toch maar weer een kalender maken.






Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…