Doorgaan naar hoofdcontent

Ik zeg, goed voor mekaar.

Drie enOrme manden met wasgoed wachten totdat ik ze kom vouwen.

De kamer van Hadassa is onaangeroerd en ik denk dat de stofmijten echt een feest hebben joh. Met discobal, popcorn en te gekke muziek. T is maar goed dat Hadas er niet slaapt. Die zou maar last hebben van die muziek om drie uur ’s nachts.

Een biobakje dat  nog net niet uit zich zelf van het aanrecht loopt. En zichzelf bijna volledig heeft verteerd.

De tuin is een met groen bedekte jungle. Volgens mij hadden we tegels in onze achtertuin, maar ik ben er niet meer zo zeker van nu.  En in de voortuin staat het onkruid zo hoog dat ik het rechtop staand kan plukken.

Mijn mooie schriftje met daarin het huishoudschema ligt keurig op de plek waar ik hem vorige week heb neergelegd. Onaangeroerd. Nooit meer naar gekeken. En geen taak is er afgestreept.

Dat ik geen “goede” huisvrouw ben is wel een understatement. Dat ik er altijd wat aan wil veranderen vind ik dan wel weer bewonderingswaardig al zeg ik het zelf. Dat het eigenlijk nooit echt lukt en ik met vijftig klusjes tegelijk bezig ben, zeg ik er dan niet bij.

 Als ik met de wc borstel in m’n handen de trap sta te stofzuigen en tegelijkertijd de voorraadkast probeer op te ruimen. En het lijkt me op dat moment echt een super goed plan om ook nog de banden van de kinderwagen schoon te maken. Tja, ik heb nu toch de wc borstel in m’n handen.

Noem het impulsief, noem het onbezonnen, noem het een vrouw die haar best doet.

Ik zei vaak ooit ga ik een goede huisvrouw zijn en het allemaal doen “zoals het hoort”. Inmiddels weet ik dat het nooit zal gebeuren. We leven allemaal nog toch? Er durven nog mensen op visite te komen. We stinken ( meestal) niet.

Dus die was loopt niet weg, de stofmijten hebben de tijd van hun leven, het biobakje loopt waarschijnlijk wel weg straks.. maar dan kan het  zich mooi nestelen in het groen van tuin. 

Ik zeg, goed voor mekaar.






Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…