Doorgaan naar hoofdcontent

Herken je dit?

Zeggen dat iemand niet op moet geven; Terwijl je zelf de handdoek al in de ring gooide.

Advies geven over een relatie; Terwijl je eigen relatie wat flinke scheuren vertoond.

Iemand begrijpen als er een fout word gemaakt; Maar jezelf voor je kop slaan als het jou gebeurd.

Helpen met de opvoeding; Je eigen kinderen lijken je soms niet eens te respecteren.


Herken je dit?

Misschien niet op deze gebieden? Maar op een andere manier. Het ene tegen iemand zeggen om ze te helpen en vervolgens naar je huis situatie gaan waar het soms ook zo'n zooi kan zijn?

Ik wel. 

En ik kan je zeggen ik vind het erg lastig. Ik help graag mensen en wil ook graag adviezen geven. Graag luisteren en oprecht mee praten. Maar hoe kan ik iemand helpen als ik op diezelfde gebieden ook niet altijd doe wat goed is?

Ik zie mijn eigen fouten altijd driedubbel dik. Terwijl ik het van een ander helemaal niet erg vind en begrijpelijk. En ik vind dan, dat ik eigenlijk niks mag zeggen over bijvoorbeeld iemands opvoeding of huwelijk. Omdat het bij mij ook allemaal niet vanzelf gaat.

M'n moeder zei: Ja, maar Steef, als iedereen pas mocht praten als ze zelf niks meer verkeerd deden dan kan niemand meer wat tegen elkaar zeggen.

En het is gewoon waar. Niemand kan alles goed doen.

Ik ben zo voor meer openheid, en echt op zoek naar herkenning. Dat mensen durven zeggen, ja ik worstel hier ook mee. Of, ik weet precies wat je bedoelt. Gewoon wetende dat je er niet alleen voor staat. En dat kan over alles gaan. Je huwelijk, de opvoeding van je kinderen, over jezelf of vriendschappen. Wat dan ook.

Een of ander klets groepje met wie je kan bespreken, wat je dan ook maar wil. ( Wie weet iets voor de toekomst ;)  )



P.s Ik heb een heerlijke dag hoor! De zon schijnt en zeker met het goede been uit bed gestapt. Wilde dit gewoon graag met jullie delen. 






Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…