Doorgaan naar hoofdcontent

Hadassa: CT Hartafwijking

Toen Hadassa geboren is zijn er tig onderzoeken gedaan waarvan ik nu soms nog niet snap waarom het allemaal moest gebeuren. Ook is er een hartecho gemaakt ( meerdere) en daar was een hartafwijking op te zien. Geen ernstige afwijking sterker nog, het bij jou of mij hetzelfde geval zijn. En dan nooit ergens last van hebben.

Het gaat om een slagader die normaal gesproken aan de rechterkant van je hart zit en  naar je rechterarm gaat. Dat gebeurd bij hadas ook wel, alleen zit hij aan de linker kant en gaat hij met een boog om de slokdarm en luchtpijp naar haar rechterarm. Dus hij komt er wel maar met een omweg.

Nu is het ons opgevallen dat Hadassa, extreem veel kokhalst en bijna stikt als er bijv een stukje brood/rijstewafel/fruit wat nog een beetje hard is in haar mond zit en moet doorslikken. En natuurlijk alle baby’s kokhalzen wel als ze vast voedsel krijgen en moeten er aan wennen. Maar bij Hadas gaat het maar niet over. Kleine zachte stukjes willen prima. Maar zodra het wat groter is en niet “lekker weg glijd” is het één kokhals stik festijn en ben vaak geneigd maar nooit meer iets te geven waarin ze zich kan verslikken. De cardioloog had dat ook verteld tijdens haar opname toen.

Een aantal weken geleden heb ik dit bij onze kinderarts voor gelegd. En gevraagd, hoe ik nou kon weten of het door de hartafwijking kwam of doordat ze misschien gewoon meer tijd nodig heeft om te wennen aan de wat grotere stukjes eten. Na ons gesprek heeft ze direct contact opgenomen met de cardioloog in het UMCG.

Eind vorige week lag de brief voor een afspraak in de bus. Morgen ( vrijdag) krijgt Hadassa een infuus met contrast vloeistof en daarna een CT om te kijken of het daadwerkelijk de ader rond haar slokdarm is die zo vervelend doet.

Mocht dat wel het geval zijn moet ze geopereerd worden. Volgens de cardioloog was het “een vrij simpele” operatie. Maar als ik het woord hart en operatie hoor dan ren ik het liefst gillend weg en wil ik er niks over horen.

Ik ben natuurlijk blij dat mocht het wel zo zijn. Het geen extreem gecompliceerde hartoperatie zal worden. Maar ik vind het doodeng en hoop natuurlijk dat het een kwestie is van wennen en dat het wel goed komt mettertijd.

Voor nu eerst het onderzoek, dat vind ik ook al weer heel wat. Wetende dat het vaak een ramp is een infuusje te prikken en ze compleet door het lint kan gaan. Ik probeer me voor nu te focussen op morgen en niet teveel na te denken over “wat als”. Ik vind het ontzettend spannend.


Ik heb wat plaatjes bijgevoegd zodat het misschien wat duidelijker word. 





Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…