Doorgaan naar hoofdcontent

En nu wil ik dat voorlopig wel zo houden.

Zoals je wel van mij weet als je wat vaker m’n blog leest hou ik niet erg van schoonmaken. Ik moet het echt hebben van ‘schoonmaakwoede’. Dat je ineens MOET schoonmaken. Of als  je iets irriteert ga je er wat aan doen.

Een echte regelmaat heb ik er niet meer in. Dat is niet heel erg handig, want zo gebeurd het schoonmaken van de wc heel regelmatig en de woonkamer stoffen doe ik vaak. Maar onze slaapkamer bijvoorbeeld of nou ja eigenlijk alle slaapkamers… die blijven er vaak bij.
Dan moet ik mezelf echt moed inspreken en zelfs dan bedenk ik allerlei andere dingen die echt ‘nodig gedaan moeten worden’.

Nu heb ik pas de kamer van Ruben en Boaz&Gideon helemaal opgeruimd en schoongemaakt. Met dank aan m’n schoonmaak aanval. En nu wil ik dat voorlopig wel zo houden. De jongens geven niks om een rommel kamer, Ruben zei zelfs eens dat hij van rommel in zijn kamer houdt.

Een aantal maanden geleden hield ik keurig een schriftje bij met een heel schema, die schreef ik dan steeds een week in het voren. En dan vinkte ik alles af als ik het had gedaan. Nu ben ik dus weer bezig met een schoonmaak rooster. En wil ik de slaapkamers in m’n vaste routine gooien. Gewoon elke dag een kamer. Als ik het wekelijks doe ben ik er ook geen tijden mee bezig, want dan heeft het stof niet zoveel tijd om te landen.

Onze slaapkamer en die van Hadassa staan bovenaan het lijstje. Hadassa slaapt dan weliswaar nog bij ons. Maar haar slaapkamer is wel in gebruik voor badderen/verschonen/aankleden enz. 

Hier één week.

Maandag: slaapkamer b&s, zolder trap stofzuigen
Dinsdag: wc grote beurt, slaapkamer Ruben,
Woensdag: slaapkamer b&g,  woonkamer/keuken ( stoffen/dweilen)
Donderdag: slaapkamer hadassa, trap stofzuigen,
Vrijdag: Badkamer
Zaterdag: Koelkast schoonmaken
Zondag:  niet teveel


Ik doe standaard elke dag: De afwas, stofzuigen ( hal woonkamer keuken), wc , de was.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…