Doorgaan naar hoofdcontent

Bestaan er niet gewoon zwembadjes die zichzelf reinigen?

Bij de eerste zonnestraal, ook al vriest het en blazen ze wolkjes. Het is ‘mooi’ weer, dus ze willen zwemmen. En nu het mooier weer is vragen ze minimaal drie keer per dag wanneer ze nou eindelijk in het zwembad mogen.

*Koopt nieuw badje*

Beloofd zichzelf: Ja, nee maar echt! Dit keer maak ik hem echt schoon en berg hem op voor volgend jaar.

*Een tijdje later*

De zomer is voorbij. Het zwembadje staat er nog steeds. Een zandlaag  op de bodem..dat is de bodem toch? Twee randen lek en een paar centimeter water waar de algen in groeien.

Ik stop maar gewoon met mijzelf elke keer weer te beloven dat ik goed voor ons zwembadje zal ‘zorgen’.  Want dat doe ik gewoon niet. Hoe groot het voornemen ook is. Ik gooi er af en toe wat vers water in en de kinderen hebben de tijd van hun leven.

Bestaan er niet gewoon zwembadjes die zichzelf reinigen? Maar dan wel gewoon voor de 5,95 euro prijs van de action? Nee zeker..

Want hoe je ook je best doet om dat ding schoon te houden. Een handdoek voor dat je in stapt. Een bak met water waar je  door heen loopt zodat er zo min mogelijk zand in komt. WERKT NIET! Hoe ze het doen weet ik niet, maar binnen vijf minuten is of het badje alweer leeg of ligt er al een halve zandbak aan zand op de bodem en heeft het konijn met z’n nagels de eerste rand lek geprikt omdat hij uitgerekend dát water moest drinken. En jij maar sjouwen met die emmers….

Ik koop dus gewoon elk jaar een nieuw bad en gooi hem aan het einde van het seizoen gewoon de container in. Beter een klein badje wat ik zo weg kan mikken dan zo’n enorm bad met trappetje, chloor, pomp en de hele mikmak. Waar je vervolgens drie weken mee bezig bent om hem fatsoenlijk in de doos te stoppen en moet proberen daarbij niet compleet door te draaien. Ik heb het geduld er niet voor. En dus ga ik maar gewoon voor makkelijk.


Ben jij ook zo slecht in het 'onderhouden' van het zwembad? Of doe je dat altijd keurig? 




Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.