Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit mei, 2017 weergeven

Nieuw! Blij als een ei!

We wilden al een tijdje een grotere eettafel. We passen er nog wel aan. Maar als Hadassa straks ook aan tafel kan zitten of we hebben visite die mee eten dan ehm.. ja is het echt heel krap.
Als we een beetje uitgebreid eten passen alle potten en pannen er niet eens op. Dus we hadden echt wel een grotere tafel nodig!

Maar vonden het eigenlijk best prijzig. En konden dus niet echt iets vinden naar onze zin en in onze prijsklasse.

Totdat! Ik op een middag tegen een site aanliep voor steigerhouten tafels met enorme korting! Diezelfde dag nog bestelden we een mooie grote tafel en een bijpassend bankje! En vandaag konden we hem ophalen.

Voor


Na Ik ben zo blij als een ei! Een tafel waar we met z'n alle fatsoenlijk aan passen, helemaal naar onze smaak is. En waar de visite met gemak kan aanschuiven! Hier gaan we zo van genieten!

Ik denk het bij dromen blijft

We hebben een leuk rijtjes huis. Een mooie ruime woonkamer, ruime slaapkamers en een tuintje waar je fatsoenlijk in kunt zitten als het lekker weer is.

Toch dromen Ben en ik al jaren van een nog iets ruimer en vrijstaand huis, met een tuin waar de jongens verstoppertje in kunnen spelen, een eigen kamer voor ieder kind en voor Ben een ruime garage om te knutselen en sleutelen.

Eens in de zoveel tijd scrollen we door funda en dromen weg bij de ruime keuken met het raam op de tuin gericht (een must) zodat ik de kinderen lekker kan zien spelen terwijl ik sta te koken (lekker geromantiseerd).

De laatste maanden is er steeds één huis waar ons oog op valt. Hier niet ver vandaan.. dat alles heeft wat wij 'willen' en waar we van dromen. Hij was al eens verkocht onder voorbehoud ( ik baalde) en ineens ging dat toen niet meer door.

 Ik ben alleen met dit soort grote dingen soms behoorlijk 'bang'.

Kunnen we het echt allemaal wel betalen? We weten nu wat we hebben en wat we maande…

Bestaan er niet gewoon zwembadjes die zichzelf reinigen?

Bij de eerste zonnestraal, ook al vriest het en blazen ze wolkjes. Het is ‘mooi’ weer, dus ze willen zwemmen. En nu het mooier weer is vragen ze minimaal drie keer per dag wanneer ze nou eindelijk in het zwembad mogen.
*Koopt nieuw badje*
Beloofd zichzelf: Ja, nee maar echt! Dit keer maak ik hem echt schoon en berg hem op voor volgend jaar.
*Een tijdje later*
De zomer is voorbij. Het zwembadje staat er nog steeds. Een zandlaag  op de bodem..dat is de bodem toch? Twee randen lek en een paar centimeter water waar de algen in groeien.
Ik stop maar gewoon met mijzelf elke keer weer te beloven dat ik goed voor ons zwembadje zal ‘zorgen’.  Want dat doe ik gewoon niet. Hoe groot het voornemen ook is. Ik gooi er af en toe wat vers water in en de kinderen hebben de tijd van hun leven.
Bestaan er niet gewoon zwembadjes die zichzelf reinigen? Maar dan wel gewoon voor de 5,95 euro prijs van de action? Nee zeker..
Want hoe je ook je best doet om dat ding schoon te houden. Een handdoek voor dat je …

Wat blijkt. Zijn ze niet zo goed in.

Met handen in het haar typ ik deze blog ( bij wijze van spreken dan)
Ruben en Boaz maken al dagen ruzie.
Ik word er zo ontzettend moe van. Het gaat echt vanaf het moment dat ze wakker worden totdat ze op bed gaan non stop door. En waarover >? Echt, pff.. het is de moeite niet.
Jij zit op mijn plek. Kijk niet naar me. Ga van m’n kamer af. Geef m’n knuffel terug. Ik had hem eerst.
Ruben weet precies de juiste dingen te zeggen en doen om Boaz te laten ontvlammen in woede. En vervolgens met een pruillipje bij mij komen omdat Boaz slaat.
Ik heb m’n ogen nog maar net open ’s morgens en ik hoor ze al te keer gaan… mag ik vandaag alsjeblieft in bed blijven liggen en geen politie agent spelen? 
Gideon bemoeit zich er niet mee  en zit in zijn eigen bubbel lekker te spelen of televisie te kijken.
Mag ik zeggen dat het ontzettend frustrerend is om de hele dag twee ruziënde kinderen uit elkaar te houden? Dat het echt zo ontzettend veel geduld kost. En elke keer maar weer een reden bedenken…

Ontaarde moeder 2.0 : beeldbuiszombie’s

Je weet het nog wel hé de blog die ik schreef over de beeldbuiszombie’s ( m’n kinderen). Dat ik absoluut zeker niet wilde dat kinderen werden met vierkante ogen en leefde voor de flikkering van een beeldscherm.
En net als al mijn andere vele “projecten” ( zo zal ik ze maar even noemen) mislukken de meesten keihard. Maar ik geef niet snel op. Oké.. soms wel, eigenlijk altijd. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
We gingen kickass van start en de kinderen vonden het fijn, ik vond het fijn iedereen kon zich erin vinden. Maar je weet hoe dat gaat met regels. Mama is moe, laat de kinderen wat langer televisie kijken en je merkt hoe heerlijk die rust is en je wil er wel wat meer van. Dus, de dag erna, ‘jahoor lieverds, kijk nog maar lekker een halfuurtje langer televisie’ (  zo niet consequent). Om vervolgens te veranderen in een moeder die bij elk wissewasje haar kinderen voor de beeldbuis of een ander scherm met bewegende beelden zet zodat ze ‘haar eigen dingen kan doen’. En dat t…

Alle moeders doen dit toch minstens één keer met een schoolgaand kind..?

Je kent het wel je kind is “ziek”. Zo ontzettend ziek en kan echt niet naar school, want ‘o, zo’n hoofdpijn en buikpijn en oef zelfs m’n rug doet zeer’.  Boaz en Ruben zijn afgelopen donderdag dus “ziek” thuis geweest. Boaz was ’s nachts bij ons gekomen omdat hij misselijk was, en ik kon me ’s morgens enigszins indenken dat hij zich dus echt beroerd voelde. Maar die drie dubbele radslag door de kamer verraadde dat hij zich dus echt wel weer beter voelde.
Maar toen ik het hem vroeg was hij toch echt nog steeds erg misselijk hoor. En zag hij het niet zitten om naar school te gaan. En normaal gesproken vind ik altijd dat ze het moeten proberen en als het niet lukt haal ik ze met liefde op. Maar hij is eigenlijk nooit ziek thuis ..dus ik dacht wat kan het schelen.
Toen Ruben daar lucht van kreeg, voelde hij zich toch wel erg beroerd…Oef, ik moet steeds kokhalzen en er zit slijm in m’n keel. Ik heb het ook erg warm en hoofdpijn. Ik had natuurlijk meteen door dat het één theater stuk was…

Update Hadassa CT

Om half negen meld ik me in het ziekenhuis. Hadassa slaapt en ik kan in de wachtkamer gaan zitten. Ze word langzaam wakker en na twintig minuten worden we opgehaald. Na dat er wat verdovende spray op haar handje is gedaan prikken ze het infuus, ze zien een mooi adertje,, maar ik had ze al verteld dat het prikken bij haar nogal een uitdaging kan zijn. En zo geschiedde.. en maar wroeten met die naald. Nope.. t gaat hem niet worden.
Ik word naar de PACU gebracht en daar moet ik wachten op de anesthesist die het infuus gaat prikken. Hadassa word erg ongeduldig. Ze is ontzettend moe en we moeten behoorlijk lang wachten. Ik word over vijf minuten al bij de CT verwacht…en nog geen anesthesist te zien. Als hij er uiteindelijk is prikt hij gelukkig in één keer goed en kunnen we meteen naar afdeling Radiologie.
Na een minuut of tien zijn we aan de beurt en Hadassa is net in slaap gevallen… zucht. Eenmaal op de ‘tafel’ zet ze het op een krijsen en terwijl ze word ingepakt gaat ze alleen maar …

Ik zeg, goed voor mekaar.

Drie enOrme manden met wasgoed wachten totdat ik ze kom vouwen.
De kamer van Hadassa is onaangeroerd en ik denk dat de stofmijten echt een feest hebben joh. Met discobal, popcorn en te gekke muziek. T is maar goed dat Hadas er niet slaapt. Die zou maar last hebben van die muziek om drie uur ’s nachts.
Een biobakje dat  nog net niet uit zich zelf van het aanrecht loopt. En zichzelf bijna volledig heeft verteerd.
De tuin is een met groen bedekte jungle. Volgens mij hadden we tegels in onze achtertuin, maar ik ben er niet meer zo zeker van nu.  En in de voortuin staat het onkruid zo hoog dat ik het rechtop staand kan plukken.
Mijn mooie schriftje met daarin het huishoudschema ligt keurig op de plek waar ik hem vorige week heb neergelegd. Onaangeroerd. Nooit meer naar gekeken. En geen taak is er afgestreept.
Dat ik geen “goede” huisvrouw ben is wel een understatement. Dat ik er altijd wat aan wil veranderen vind ik dan wel weer bewonderingswaardig al zeg ik het zelf. Dat het eigenlijk …

Hadassa: CT Hartafwijking

Toen Hadassa geboren is zijn er tig onderzoeken gedaan waarvan ik nu soms nog niet snap waarom het allemaal moest gebeuren. Ook is er een hartecho gemaakt ( meerdere) en daar was een hartafwijking op te zien. Geen ernstige afwijking sterker nog, het bij jou of mij hetzelfde geval zijn. En dan nooit ergens last van hebben.
Het gaat om een slagader die normaal gesproken aan de rechterkant van je hart zit en  naar je rechterarm gaat. Dat gebeurd bij hadas ook wel, alleen zit hij aan de linker kant en gaat hij met een boog om de slokdarm en luchtpijp naar haar rechterarm. Dus hij komt er wel maar met een omweg.
Nu is het ons opgevallen dat Hadassa, extreem veel kokhalst en bijna stikt als er bijv een stukje brood/rijstewafel/fruit wat nog een beetje hard is in haar mond zit en moet doorslikken. En natuurlijk alle baby’s kokhalzen wel als ze vast voedsel krijgen en moeten er aan wennen. Maar bij Hadas gaat het maar niet over. Kleine zachte stukjes willen prima. Maar zodra het wat groter…

Maar ik zeg je hier en nu

Kijk je tegen iemand op? Iemand die meer geld heeft dan jij? Die een gelukkiger leven lijkt te leiden dan jij?

En hoe makkelijk acht je jezelf dan minder dan die ander..

Ik kan eerlijk toegeven dat ik er behoorlijk last van kan hebben. Maar dat heb ik ook wel eens vaker verteld.

Een voorbeeld:
De laatste tijd ben ik té gefocust op mijn gewicht. Ik was na de bevalling snel m'n kilo's kwijt maar na verloop van tijd werd ik alleen maar zwaarder.
Ik zie nu dus alleen mooie slanke vrouwen lopen of het nou zo is of niet , en wens ik vurig ook zo te zijn.  En voel ik me dus automatisch minder dan een ander.

En dat is niet alleen op dat gebied. Maar zo kan ik ook opkijken naar andere moeders. Of vrouwen in het algemeen.

Ik kan zo erg tegen iemand op kijken, voor tijden, en als het dan blijkt niet zo mooi te zijn..dan kan dat soms best heftig zijn..maar ook een opluchting.

Want hoe imperfect ik dan misschien ook ben. Dat ik mezelf soms voor m'n kop kan slaan omdat ik mij mateloos ir…

Een berg melatonine

Met een berg melatonine stap ik om acht uur m'n bed in. Ontzettend moe! Na een aantal nachten, amper te hebben geslapen, ben ik zo toe aan een goede nacht.

We hebben amper verduisterende gordijnen, dus om acht uur 's avonds lijkt het net alsof ik gewoon buiten sta. Ik leg m'n pyjama over m'n ogen, als soort van verduisterend masker. Het is ook nog es errug warm (dat wordt nog wat als het echt zomer is)

Dankzij de melatonine zijn mn rusteloze benen altijd extra rusteloos. Waardeloos.

Maar ik val weliswaar binnen een uur in slaap.  Hadassa ligt naast mij ook lekker te knorren.

'S nachts word ik twee keer wakker, Boaz wandelt nog even binnen want hij is al "de hele nacht" wakker ;) Als hij weer ligt slaap ik gelukkig snel weer in.

Als ik om zes uur wakker word, omdat m'n blaas bijna explodeert, voelt m'n lichaam nog vermoeider dan de dagen ervoor. Was het wel een goed idee om zo lang te gaan slapen?

Ik maak de fles voor Hadas en als ik "goed&quo…

Moederdag

Moederdag
Meestal besteden we deze dag aan het bezoeken van mijn schoonmoeder en mijn eigen moeder.  En denk ik,, en ik dan? Ik ben toch ook moeder..?
*droomt weg*
Langzaam word ik wakker door het geroezemoes in de slaapkamer. Ik hoor de jongens giechelen en het papier gekraak van hun zelfgemaakte moeder dag cadeautjes. Ben heeft een groot dienblad in z'n handen met daarop warme croissantjes, een gekookt eitje en verse aardbeien. Hadassa kijkt door de spijlen van het bed met grote ogen wat er allemaal om haar heen gebeurd en mag gezellig bij in bed liggen. De jongens springen op het bed en willen allemaal tegelijk hun cadeautjes geven. We besluiten dat we van oud naar jong gaan en daar zijn ze het mee eens. Wat een prachtige cadeaus! Na dikke knuffels en kussen gaat iedereen naar beneden en ik mag lekker blijven liggen.  Ik eet rustig m'n lekkere ontbijtje op en geniet van de rust. Als ik klaar ben laat ik het bad vollopen en lees ik een boek. 
Als ik beneden kom, hebben de jongens…

Klus Update

Ik had eigenlijk allang een update moeten plaatsen van het laminaat natuurlijk *oeps* Bij deze komt tie als nog. De plinten zijn nog niet geplakt, maar dat is een klusje wat makkelijk even tussendoor kan.

Na het uitzoeken van het laminaat, zijn we de zaterdag daar op gaan leggen, 22 april dat is dus al bijna een maand geleden. Ik ben er achter gekomen dat Ben en ik echt een goed team zijn. Ben is geduldig en neemt de tijd om je iets te leren. En ik kan blijkbaar meer dan ik altijd denk en het was heerlijk om zo samen laminaat leggen. Af en toe even een korte pauze omdat de kinderen wel gewoon door het huis heen banjerden





Maar aan het einde van de dag lag er in de kamer en de keuken een mooie nieuwe laminaat vloer. En echt het voelt nog steeds ontzettend goed. Ik word nog elke keer blij als ik door de kamer loop en zie dat alles gewoon één geheel is.


De avonden daarop heeft Ben ( met iets minder hulp van mij) de gang er nog in gelegd. Met z'n tweeën was het helemaal niet handig, maa…

Ik denk dat ik verliefd ben....

 Wat kan het kijken en luisteren de kinderen mij blij maken.

Die momenten dat ik ze niet achter het behang wil plakken. Of mezelf het liefst even op sluit.

Dat ze gewoon lief spelen of elkaar helpen gewoon vrijwillig!

En dan bekruipt mij soms het gevoel.. dat

dat ...  

Ik denk dat ik verliefd ben....

Verliefd op de lach van Hadassa.
Verliefd op de droge grappen die Ruben maakt. 
Verliefd op de kusjes en knuffels van Boaz.
Verliefd op Gideon als hij liedjes zingt.

Verliefd op hoe ze zijn en alles wat ze doen. Dat ik weg zwijmel en m'n hart overstroomt met liefde en warmte. Dat ik ze allemaal op schoot wil nemen en wil dat ze voor altijd zo blijven en niet groter worden.


En dan word ik ruw uit het heerlijke moment gehaald als Boaz iets afpakt van Gideon. Ruben een level niet kan halen en Hadassa het op een krijsen zet....

Maar dat mooie moment, dat het net lijkt alsof alles perfect in harmonie is. Dat ik de meest voorbeeldige kinderen van de wereld heb. En ik op wolken zweef, dat momen…

Herken je dit?

Zeggen dat iemand niet op moet geven; Terwijl je zelf de handdoek al in de ring gooide.

Advies geven over een relatie; Terwijl je eigen relatie wat flinke scheuren vertoond.

Iemand begrijpen als er een fout word gemaakt; Maar jezelf voor je kop slaan als het jou gebeurd.

Helpen met de opvoeding; Je eigen kinderen lijken je soms niet eens te respecteren.


Herken je dit?

Misschien niet op deze gebieden? Maar op een andere manier. Het ene tegen iemand zeggen om ze te helpen en vervolgens naar je huis situatie gaan waar het soms ook zo'n zooi kan zijn?

Ik wel. 

En ik kan je zeggen ik vind het erg lastig. Ik help graag mensen en wil ook graag adviezen geven. Graag luisteren en oprecht mee praten. Maar hoe kan ik iemand helpen als ik op diezelfde gebieden ook niet altijd doe wat goed is?

Ik zie mijn eigen fouten altijd driedubbel dik. Terwijl ik het van een ander helemaal niet erg vind en begrijpelijk. En ik vind dan, dat ik eigenlijk niks mag zeggen over bijvoorbeeld iemands opvoeding of …

En nu wil ik dat voorlopig wel zo houden.

Zoals je wel van mij weet als je wat vaker m’n blog leest hou ik niet erg van schoonmaken. Ik moet het echt hebben van ‘schoonmaakwoede’. Dat je ineens MOET schoonmaken. Of als  je iets irriteert ga je er wat aan doen.
Een echte regelmaat heb ik er niet meer in. Dat is niet heel erg handig, want zo gebeurd het schoonmaken van de wc heel regelmatig en de woonkamer stoffen doe ik vaak. Maar onze slaapkamer bijvoorbeeld of nou ja eigenlijk alle slaapkamers… die blijven er vaak bij. Dan moet ik mezelf echt moed inspreken en zelfs dan bedenk ik allerlei andere dingen die echt ‘nodig gedaan moeten worden’.
Nu heb ik pas de kamer van Ruben en Boaz&Gideon helemaal opgeruimd en schoongemaakt. Met dank aan m’n schoonmaak aanval. En nu wil ik dat voorlopig wel zo houden. De jongens geven niks om een rommel kamer, Ruben zei zelfs eens dat hij van rommel in zijn kamer houdt.
Een aantal maanden geleden hield ik keurig een schriftje bij met een heel schema, die schreef ik dan steeds een week…

Wist je dat? #3

Even tijd voor een luchtige blog. Ik wil het graag gezellig houden :)

Wist je dat..?
..ik vaak met een keukenshort om door het huis loop
..ik streng ben voor mezelf.
..ik mensen graag laat lachen.
..ik zelf altijd moet lachen als er serieuze dingen worden gezegd ( niet bepaald handig)
..ik graag op de bank hang.
..ik graag naar m'n spelende kinderen kijk.
..ik een hekel aan tuinieren heb.
..ik niet van de zomer houdt. 
..ik dol ben op de bioscoop.
..ik graag op de Wii U speel met Ruben.
..ik geregeld tegen mezelf praat.
..ik totaal geen stijl gevoel heb, zowel voor kleding als inrichting van ons huis.
Dat waren er weer een paar ;) 

Op een goede manier gelukkig ;)

Ik hou  veel dingen voor mezelf. Ik probeer zo nu en dan eens wat meer te 'vertellen' in mijn geval te schrijven. En zelfs mensen die dicht bij me staan, lezen het dan op de blog en horen het niet persoonlijk van mij. Best wel raar eigenlijk. ..Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Ik heb wel gemerkt dat het me echt goed doet als ik dingen schrijf die "zwaar" zijn. Het maakt me "lichter"  Dat ik steeds meer mag laten zien wie ik ben, en dat ook echt durf te laten zien. Ook de vervelende dingen.

Maar sinds de zwangerschap van Hadassa en alles daarom heen. Ben ik aan het veranderen op zoveel vlakken. Op een goede manier gelukkig ;)

Aan de ene kant is er echt wel het verdriet, de angst. Alles wat er in mijn vorige blog stond kwam recht uit mijn hart.

Maar ook de andere kant wil delen. Ik leer mezelf beter kennen, soms lijkt het nog wat onwennig en verbaas ik mezelf hoeveel ik deel met Ben. Als ik me rot voelde zweeg ik meestal of wimpelde het af. Nu praat ik e…