Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit 2017 weergeven

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

Al was het maar een minuutje.

Zo'n lief klein baby meisje waar je uren mee zit. Lekker knuffelen, kroelen en tutten. 

Natuurlijk was Hadassa's start anders dan anders en ging het beeld van roze wolk niet helemaal op. Maar ik hoopte dat als alles rustig werd ik wel kon gaan doen wat ik zo graag zou willen. :lees de eerste regel nog maar eens.

Maar niks van dat alles is uitgekomen. We hebben een kind dat niet wil knuffelen of tijden op schoot zitten. Een minuut stil zitten is al te veel gevraagd. Je gezicht word gebruikt als krabpaal, klimmuur en handvat om aan op te trekken. Ze wil bewegen, rollen, tijgeren. Oefenen met zitten? Ben je mal! Als ik zit kan ik niks, ik blijf net zo lang huilen totdat ik weer mag liggen en m'n gang kan gaan!

Vanmorgen bedacht ik me ineens dat ik eigenlijk nooit echt met haar heb gezeten gewoon rustig, knuffelend ( tenzij te ze ziek was om iets te doen). Alleen toen ze een hele kleine baby was, maar toen was het niet echt relaxed en ontspannen, maar meer een opluchting als z…

Aftellen met de hoofdletter A

De vakantie staat voor de deur. Nog een weekje en dan zijn de jongens vrij en gaan de zes weken zomervakantie van start! En wat zijn we er aan toe zeg.. Niet alleen de jongens, ik ook. Als fulltime moeder met een drukke periode van zorgen om Hadassa en zeker ook om de jongens is mijn energie peil lager dan laag. Ik word elke ochtend wakker met het gevoel alsof ik nog maar net in slaap ben.

Op sommige momenten merk ik weer de impact die alles heeft gehad en her beleef ik momenten die erg verdrietig waren. Of waar ik boos over was. Voel ik me weer die onbegrepen moeder en vraag ik mezelf af waarom ik niet meer standvastig was..

Ik wil niet zeuren of zaniken.. en eigenlijk wil ik niet blijven oprakelen wat me zoveel zeer heeft gedaan. Maar het gebeurd gewoon.

Maar dit word geen zielige of meelijwekkende blog hoor. Wees gerust.

Ik wil gewoon even delen dat we hier erg aan het genieten zijn van het idee dat we straks even niets moeten. We ons kunnen verheugen op het bankhangen, relaxen, i…

Moeder zijn:

Moeder zijn: 

Taxi chauffeur 
Politie-agent
Kok
Mediator
Assistente
Coach
Fotograaf
Scheidsrechter
Interieurverzorgster
Ziekenverzorgende
Boksbal
Veilige haven
Wekker
Wandelende kapstok
Leugendetector

Enz...
Enz...

En ik vraag me af waarom ik toch altijd zo moe ben..? 




Ik wil er klaar mee zijn.

Herken je dat? Op de weegschaal gaan staan..en vervolgens ontzettend balen? Verdrietig worden of boos? 
Ik wel. Al jaaaareeennn ben ik in conflict met mijzelf. Over mijn gewicht. Ik heb hier al eerder blogs over geschreven, maar het zit mij momenteel zo dwars. Nou ja.. eigenlijk al een hele tijd en het maakt me verdrietig en ongelukkig. Ik kan niet meer positief naar mijzelf kijken. 
Als ik 's morgens wakker word en mezelf in de spiegel zie en dan met name m'n lijf voel ik me vreselijk. En dat vind ik echt erg. 
Ik ben nog nooit zo onzeker, boos, verdrietig, teleurgesteld geweest op mijzelf of m'n lichaam als nu. 
Alsof nu de storm met Hadassa minder wordt mijn eigen storm weer op komt waaien. En ik weer gedachten toe laat die nergens op slaan. Die niet waar zijn, maar die ik elke keer weer als waar aan neem. 
M'n gewicht word een té grote 'obsessie' om het zo maar even te noemen. Ik wil er klaar mee zijn. Elke dag op de weegschaal staan om te hopen dat er weer…

Cliché maar ó zo waar!

Hadassa doet het goed! Dat heb ik al wel vaker gezegd maar het is echt zo. En wat wordt ze groot! Het gaat allemaal veel te snel! Cliché maar ó zo waar! 
En wat ontzettend fijn is, is dat we het gedeelte hartafwijking hebben kunnen afsluiten. De cardioloog en ik lagen helemaal op één lijn en dat was erg fijn. We hebben een goed gesprek gehad en ze vertelde me dat er geen reden was om nog verder te onderzoeken en dat Hadassa geen vernauwingen had in haar slokdarm. 
Hoe ik in een vorige blog nog schreef over dat ik amper brood durfde te proberen eet ze nu dapper stukjes brood! En ontbijtkoek vind ze ook heerlijk! Ze heeft al een aantal keer met de pot mee gegeten en bij het zien van eten wordt ze hysterisch en eist zo'n beetje NU gevoerd te worden! Erg grappig om te zien. 
Ik zelf voel me ook weer een stuk zekerder en vertrouw steeds meer op haar kunnen. Ik kan er echt meer van genieten, zo ontzettend fijn. 
Het viel de fysio op dat ze kan nog niet kan zitten, nu lijkt het erop dat …

Met of zonder spinner.

Laat jij, je kind mee doen aan rages? Ik liever niet. Maar je kunt je er helaas niet voor verstoppen.

Vroeger was het springtouwen, elastieken, knikkeren ed. Nu zijn het spacescooters, spinners en hoverboards.
Ik wilde er vroeger altijd graag bij horen, en was me er altijd van bewust of de kinderen in de klas mij wel of niet leuk vonden.
Nu ik zelf kinderen heb zie ik hoe dat bij hen gaat. Het is bij hen alle drie verschillend ( Hadassa is nog iets te jong om op een spacescooter te staan ;) ) Boaz wil graag dingen hebben gewoon om ze te hebben. Hij was de eerste die zei dat hij een spinner wilde hebben.
Nu ik ouder en wijzer ben,..ahum. Wil ik niet mee werken aan het rage en groepsdruk gebeuren en heb ik tegen Boaz gezegd, prima. Maar ik koop hem niet voor je. Als je graag een spinner wil mag je hem zelf kopen als je daar genoeg geld voor hebt. En dat was geen probleem. Na een tijdje wilde hij zelfs een tweede spinner kopen en ook dat heeft hij gedaan.
Ik wil de kinderen mee geven dat ze nie…

Noodweer!

Ja..ik ben er zo één. Die klaagt bij te veel warmte. Als de zon te warm word..dus voor mij is dat boven de 22 graden zo iets. Dan echt,, ik kan er niet tegen.

Ik hou er van om zonder jas te buiten te lopen, het liefst het hele jaar door. Dus een beetje warm vind ik heus niet erg. Maar als ik nog voordat ik goed en wel wakker ben het zweet al van m'n voorhoofd kan vegen ben ik echt niet blij.

Waarom ik niet van warm weer houd?

1. Ik kan niks doen, want bij elke beweging word er energie uit m'n lichaam gezogen in de vorm van zweet. En juist die dag wil ik dan van alles!

2. Ik moet korte en 'blote' kleding aan om enige kans van overleven te hebben. En daar hou ik niet van ( iets met niet echt blij zijn met m'n lijf)

3. Als ik met dit weer moet auto rijden, ga     ik    KAPOT.   (lees: Geen airco. maar dan nog)

4. De kinderen gaan nog een tandje harder klagen.  ( en ja geef ze eens ongelijk?)

5. Ik moet een badje neerzetten voor de kinderen, in dat bloedhete weer dus. …

Hadassa, bijna negen maanden!

We hebben inmiddels contact gehad met de neuroloog over de ct scan. Ze kon er niet veel over zeggen. De 'knik' is er en lijkt eigenlijk geen probleem te zijn, voor nu. Ze kon niet zeggen of het op de lange termijn misschien wel voor problemen kan gaan zorgen dat is echt even afwachten. Ergens in september hebben we weer een afspraak.

De cardioloog heb ik nog niet gesproken. Maar volgens de radioloog leek het er niet op dat, de ader tegen haar slokdarm aandrukt. Maar omdat de foto genomen is  terwijl er niks door haar slokdarm gaat, zal ze deze week een slikfoto krijgen. Dan maken ze een foto met contrast vloeistof terwijl ze slikt zodat ze kunnen zien of de ader er dan wel tegen aandrukt.

Als dat ook oké is kunnen we voor nu het stukje cardiologie afsluiten. Daar ben ik wel aan toe, minder ziekenhuis afspraken en meer gewoonte.

Het blijft wel een fijn idee dat we zo nu en dan op controle moeten komen, ook voor mijn eigen geruststelling. Maar alle onderzoeken..daar ben ik toch…

Met een knoop in m'n maag liep ik verder naar huis.

Toen ik vanmorgen van school weer naar huis liep, zag ik ineens in m'n ooghoek  twee jongens die elkaar een flinke klap in het gezicht verkochten. Met wat geschreeuw en gejoel erbij van wat omstanders. Geen leraar te bekennen... Ik dacht nog een moment moet ik er heen gaan? Maar ze liepen al bij elkaar weg.

En weet je.. het maakte me bang. Ineens. Toen ik dit zo zag bedacht ik me, dit gebeurd dus gewoon op school.  Wie zegt dat het niet bij één van onze kinderen gaat gebeuren? En zullen ze van zich af bijten? Of weten ze niet wat ze moeten doen? Zullen ze het ons vertellen als zoiets gebeurd? Ik was me er gewoon ineens heel bewust van, hoe hard kinderen voor elkaar kunnen zijn. Leraren kunnen niet alles zien en overal zijn. En als er echt gepest word, zorgen de pesters er wel voor dat het zo stiekem mogelijk gebeurd.

Met een knoop in m'n maag liep ik verder naar huis.

Gisteren ging Gideon naar school met z'n Belle ( roze prinsessen schoenen) aan naar school. Toen hij thuis…

Nieuw! Blij als een ei!

We wilden al een tijdje een grotere eettafel. We passen er nog wel aan. Maar als Hadassa straks ook aan tafel kan zitten of we hebben visite die mee eten dan ehm.. ja is het echt heel krap.
Als we een beetje uitgebreid eten passen alle potten en pannen er niet eens op. Dus we hadden echt wel een grotere tafel nodig!

Maar vonden het eigenlijk best prijzig. En konden dus niet echt iets vinden naar onze zin en in onze prijsklasse.

Totdat! Ik op een middag tegen een site aanliep voor steigerhouten tafels met enorme korting! Diezelfde dag nog bestelden we een mooie grote tafel en een bijpassend bankje! En vandaag konden we hem ophalen.

Voor


Na Ik ben zo blij als een ei! Een tafel waar we met z'n alle fatsoenlijk aan passen, helemaal naar onze smaak is. En waar de visite met gemak kan aanschuiven! Hier gaan we zo van genieten!

Ik denk het bij dromen blijft

We hebben een leuk rijtjes huis. Een mooie ruime woonkamer, ruime slaapkamers en een tuintje waar je fatsoenlijk in kunt zitten als het lekker weer is.

Toch dromen Ben en ik al jaren van een nog iets ruimer en vrijstaand huis, met een tuin waar de jongens verstoppertje in kunnen spelen, een eigen kamer voor ieder kind en voor Ben een ruime garage om te knutselen en sleutelen.

Eens in de zoveel tijd scrollen we door funda en dromen weg bij de ruime keuken met het raam op de tuin gericht (een must) zodat ik de kinderen lekker kan zien spelen terwijl ik sta te koken (lekker geromantiseerd).

De laatste maanden is er steeds één huis waar ons oog op valt. Hier niet ver vandaan.. dat alles heeft wat wij 'willen' en waar we van dromen. Hij was al eens verkocht onder voorbehoud ( ik baalde) en ineens ging dat toen niet meer door.

 Ik ben alleen met dit soort grote dingen soms behoorlijk 'bang'.

Kunnen we het echt allemaal wel betalen? We weten nu wat we hebben en wat we maande…

Bestaan er niet gewoon zwembadjes die zichzelf reinigen?

Bij de eerste zonnestraal, ook al vriest het en blazen ze wolkjes. Het is ‘mooi’ weer, dus ze willen zwemmen. En nu het mooier weer is vragen ze minimaal drie keer per dag wanneer ze nou eindelijk in het zwembad mogen.
*Koopt nieuw badje*
Beloofd zichzelf: Ja, nee maar echt! Dit keer maak ik hem echt schoon en berg hem op voor volgend jaar.
*Een tijdje later*
De zomer is voorbij. Het zwembadje staat er nog steeds. Een zandlaag  op de bodem..dat is de bodem toch? Twee randen lek en een paar centimeter water waar de algen in groeien.
Ik stop maar gewoon met mijzelf elke keer weer te beloven dat ik goed voor ons zwembadje zal ‘zorgen’.  Want dat doe ik gewoon niet. Hoe groot het voornemen ook is. Ik gooi er af en toe wat vers water in en de kinderen hebben de tijd van hun leven.
Bestaan er niet gewoon zwembadjes die zichzelf reinigen? Maar dan wel gewoon voor de 5,95 euro prijs van de action? Nee zeker..
Want hoe je ook je best doet om dat ding schoon te houden. Een handdoek voor dat je …

Wat blijkt. Zijn ze niet zo goed in.

Met handen in het haar typ ik deze blog ( bij wijze van spreken dan)
Ruben en Boaz maken al dagen ruzie.
Ik word er zo ontzettend moe van. Het gaat echt vanaf het moment dat ze wakker worden totdat ze op bed gaan non stop door. En waarover >? Echt, pff.. het is de moeite niet.
Jij zit op mijn plek. Kijk niet naar me. Ga van m’n kamer af. Geef m’n knuffel terug. Ik had hem eerst.
Ruben weet precies de juiste dingen te zeggen en doen om Boaz te laten ontvlammen in woede. En vervolgens met een pruillipje bij mij komen omdat Boaz slaat.
Ik heb m’n ogen nog maar net open ’s morgens en ik hoor ze al te keer gaan… mag ik vandaag alsjeblieft in bed blijven liggen en geen politie agent spelen? 
Gideon bemoeit zich er niet mee  en zit in zijn eigen bubbel lekker te spelen of televisie te kijken.
Mag ik zeggen dat het ontzettend frustrerend is om de hele dag twee ruziënde kinderen uit elkaar te houden? Dat het echt zo ontzettend veel geduld kost. En elke keer maar weer een reden bedenken…

Ontaarde moeder 2.0 : beeldbuiszombie’s

Je weet het nog wel hé de blog die ik schreef over de beeldbuiszombie’s ( m’n kinderen). Dat ik absoluut zeker niet wilde dat kinderen werden met vierkante ogen en leefde voor de flikkering van een beeldscherm.
En net als al mijn andere vele “projecten” ( zo zal ik ze maar even noemen) mislukken de meesten keihard. Maar ik geef niet snel op. Oké.. soms wel, eigenlijk altijd. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
We gingen kickass van start en de kinderen vonden het fijn, ik vond het fijn iedereen kon zich erin vinden. Maar je weet hoe dat gaat met regels. Mama is moe, laat de kinderen wat langer televisie kijken en je merkt hoe heerlijk die rust is en je wil er wel wat meer van. Dus, de dag erna, ‘jahoor lieverds, kijk nog maar lekker een halfuurtje langer televisie’ (  zo niet consequent). Om vervolgens te veranderen in een moeder die bij elk wissewasje haar kinderen voor de beeldbuis of een ander scherm met bewegende beelden zet zodat ze ‘haar eigen dingen kan doen’. En dat t…

Alle moeders doen dit toch minstens één keer met een schoolgaand kind..?

Je kent het wel je kind is “ziek”. Zo ontzettend ziek en kan echt niet naar school, want ‘o, zo’n hoofdpijn en buikpijn en oef zelfs m’n rug doet zeer’.  Boaz en Ruben zijn afgelopen donderdag dus “ziek” thuis geweest. Boaz was ’s nachts bij ons gekomen omdat hij misselijk was, en ik kon me ’s morgens enigszins indenken dat hij zich dus echt beroerd voelde. Maar die drie dubbele radslag door de kamer verraadde dat hij zich dus echt wel weer beter voelde.
Maar toen ik het hem vroeg was hij toch echt nog steeds erg misselijk hoor. En zag hij het niet zitten om naar school te gaan. En normaal gesproken vind ik altijd dat ze het moeten proberen en als het niet lukt haal ik ze met liefde op. Maar hij is eigenlijk nooit ziek thuis ..dus ik dacht wat kan het schelen.
Toen Ruben daar lucht van kreeg, voelde hij zich toch wel erg beroerd…Oef, ik moet steeds kokhalzen en er zit slijm in m’n keel. Ik heb het ook erg warm en hoofdpijn. Ik had natuurlijk meteen door dat het één theater stuk was…

Update Hadassa CT

Om half negen meld ik me in het ziekenhuis. Hadassa slaapt en ik kan in de wachtkamer gaan zitten. Ze word langzaam wakker en na twintig minuten worden we opgehaald. Na dat er wat verdovende spray op haar handje is gedaan prikken ze het infuus, ze zien een mooi adertje,, maar ik had ze al verteld dat het prikken bij haar nogal een uitdaging kan zijn. En zo geschiedde.. en maar wroeten met die naald. Nope.. t gaat hem niet worden.
Ik word naar de PACU gebracht en daar moet ik wachten op de anesthesist die het infuus gaat prikken. Hadassa word erg ongeduldig. Ze is ontzettend moe en we moeten behoorlijk lang wachten. Ik word over vijf minuten al bij de CT verwacht…en nog geen anesthesist te zien. Als hij er uiteindelijk is prikt hij gelukkig in één keer goed en kunnen we meteen naar afdeling Radiologie.
Na een minuut of tien zijn we aan de beurt en Hadassa is net in slaap gevallen… zucht. Eenmaal op de ‘tafel’ zet ze het op een krijsen en terwijl ze word ingepakt gaat ze alleen maar …

Ik zeg, goed voor mekaar.

Drie enOrme manden met wasgoed wachten totdat ik ze kom vouwen.
De kamer van Hadassa is onaangeroerd en ik denk dat de stofmijten echt een feest hebben joh. Met discobal, popcorn en te gekke muziek. T is maar goed dat Hadas er niet slaapt. Die zou maar last hebben van die muziek om drie uur ’s nachts.
Een biobakje dat  nog net niet uit zich zelf van het aanrecht loopt. En zichzelf bijna volledig heeft verteerd.
De tuin is een met groen bedekte jungle. Volgens mij hadden we tegels in onze achtertuin, maar ik ben er niet meer zo zeker van nu.  En in de voortuin staat het onkruid zo hoog dat ik het rechtop staand kan plukken.
Mijn mooie schriftje met daarin het huishoudschema ligt keurig op de plek waar ik hem vorige week heb neergelegd. Onaangeroerd. Nooit meer naar gekeken. En geen taak is er afgestreept.
Dat ik geen “goede” huisvrouw ben is wel een understatement. Dat ik er altijd wat aan wil veranderen vind ik dan wel weer bewonderingswaardig al zeg ik het zelf. Dat het eigenlijk …

Hadassa: CT Hartafwijking

Toen Hadassa geboren is zijn er tig onderzoeken gedaan waarvan ik nu soms nog niet snap waarom het allemaal moest gebeuren. Ook is er een hartecho gemaakt ( meerdere) en daar was een hartafwijking op te zien. Geen ernstige afwijking sterker nog, het bij jou of mij hetzelfde geval zijn. En dan nooit ergens last van hebben.
Het gaat om een slagader die normaal gesproken aan de rechterkant van je hart zit en  naar je rechterarm gaat. Dat gebeurd bij hadas ook wel, alleen zit hij aan de linker kant en gaat hij met een boog om de slokdarm en luchtpijp naar haar rechterarm. Dus hij komt er wel maar met een omweg.
Nu is het ons opgevallen dat Hadassa, extreem veel kokhalst en bijna stikt als er bijv een stukje brood/rijstewafel/fruit wat nog een beetje hard is in haar mond zit en moet doorslikken. En natuurlijk alle baby’s kokhalzen wel als ze vast voedsel krijgen en moeten er aan wennen. Maar bij Hadas gaat het maar niet over. Kleine zachte stukjes willen prima. Maar zodra het wat groter…

Maar ik zeg je hier en nu

Kijk je tegen iemand op? Iemand die meer geld heeft dan jij? Die een gelukkiger leven lijkt te leiden dan jij?

En hoe makkelijk acht je jezelf dan minder dan die ander..

Ik kan eerlijk toegeven dat ik er behoorlijk last van kan hebben. Maar dat heb ik ook wel eens vaker verteld.

Een voorbeeld:
De laatste tijd ben ik té gefocust op mijn gewicht. Ik was na de bevalling snel m'n kilo's kwijt maar na verloop van tijd werd ik alleen maar zwaarder.
Ik zie nu dus alleen mooie slanke vrouwen lopen of het nou zo is of niet , en wens ik vurig ook zo te zijn.  En voel ik me dus automatisch minder dan een ander.

En dat is niet alleen op dat gebied. Maar zo kan ik ook opkijken naar andere moeders. Of vrouwen in het algemeen.

Ik kan zo erg tegen iemand op kijken, voor tijden, en als het dan blijkt niet zo mooi te zijn..dan kan dat soms best heftig zijn..maar ook een opluchting.

Want hoe imperfect ik dan misschien ook ben. Dat ik mezelf soms voor m'n kop kan slaan omdat ik mij mateloos ir…

Een berg melatonine

Met een berg melatonine stap ik om acht uur m'n bed in. Ontzettend moe! Na een aantal nachten, amper te hebben geslapen, ben ik zo toe aan een goede nacht.

We hebben amper verduisterende gordijnen, dus om acht uur 's avonds lijkt het net alsof ik gewoon buiten sta. Ik leg m'n pyjama over m'n ogen, als soort van verduisterend masker. Het is ook nog es errug warm (dat wordt nog wat als het echt zomer is)

Dankzij de melatonine zijn mn rusteloze benen altijd extra rusteloos. Waardeloos.

Maar ik val weliswaar binnen een uur in slaap.  Hadassa ligt naast mij ook lekker te knorren.

'S nachts word ik twee keer wakker, Boaz wandelt nog even binnen want hij is al "de hele nacht" wakker ;) Als hij weer ligt slaap ik gelukkig snel weer in.

Als ik om zes uur wakker word, omdat m'n blaas bijna explodeert, voelt m'n lichaam nog vermoeider dan de dagen ervoor. Was het wel een goed idee om zo lang te gaan slapen?

Ik maak de fles voor Hadas en als ik "goed&quo…

Moederdag

Moederdag
Meestal besteden we deze dag aan het bezoeken van mijn schoonmoeder en mijn eigen moeder.  En denk ik,, en ik dan? Ik ben toch ook moeder..?
*droomt weg*
Langzaam word ik wakker door het geroezemoes in de slaapkamer. Ik hoor de jongens giechelen en het papier gekraak van hun zelfgemaakte moeder dag cadeautjes. Ben heeft een groot dienblad in z'n handen met daarop warme croissantjes, een gekookt eitje en verse aardbeien. Hadassa kijkt door de spijlen van het bed met grote ogen wat er allemaal om haar heen gebeurd en mag gezellig bij in bed liggen. De jongens springen op het bed en willen allemaal tegelijk hun cadeautjes geven. We besluiten dat we van oud naar jong gaan en daar zijn ze het mee eens. Wat een prachtige cadeaus! Na dikke knuffels en kussen gaat iedereen naar beneden en ik mag lekker blijven liggen.  Ik eet rustig m'n lekkere ontbijtje op en geniet van de rust. Als ik klaar ben laat ik het bad vollopen en lees ik een boek. 
Als ik beneden kom, hebben de jongens…

Klus Update

Ik had eigenlijk allang een update moeten plaatsen van het laminaat natuurlijk *oeps* Bij deze komt tie als nog. De plinten zijn nog niet geplakt, maar dat is een klusje wat makkelijk even tussendoor kan.

Na het uitzoeken van het laminaat, zijn we de zaterdag daar op gaan leggen, 22 april dat is dus al bijna een maand geleden. Ik ben er achter gekomen dat Ben en ik echt een goed team zijn. Ben is geduldig en neemt de tijd om je iets te leren. En ik kan blijkbaar meer dan ik altijd denk en het was heerlijk om zo samen laminaat leggen. Af en toe even een korte pauze omdat de kinderen wel gewoon door het huis heen banjerden





Maar aan het einde van de dag lag er in de kamer en de keuken een mooie nieuwe laminaat vloer. En echt het voelt nog steeds ontzettend goed. Ik word nog elke keer blij als ik door de kamer loop en zie dat alles gewoon één geheel is.


De avonden daarop heeft Ben ( met iets minder hulp van mij) de gang er nog in gelegd. Met z'n tweeën was het helemaal niet handig, maa…

Ik denk dat ik verliefd ben....

 Wat kan het kijken en luisteren de kinderen mij blij maken.

Die momenten dat ik ze niet achter het behang wil plakken. Of mezelf het liefst even op sluit.

Dat ze gewoon lief spelen of elkaar helpen gewoon vrijwillig!

En dan bekruipt mij soms het gevoel.. dat

dat ...  

Ik denk dat ik verliefd ben....

Verliefd op de lach van Hadassa.
Verliefd op de droge grappen die Ruben maakt. 
Verliefd op de kusjes en knuffels van Boaz.
Verliefd op Gideon als hij liedjes zingt.

Verliefd op hoe ze zijn en alles wat ze doen. Dat ik weg zwijmel en m'n hart overstroomt met liefde en warmte. Dat ik ze allemaal op schoot wil nemen en wil dat ze voor altijd zo blijven en niet groter worden.


En dan word ik ruw uit het heerlijke moment gehaald als Boaz iets afpakt van Gideon. Ruben een level niet kan halen en Hadassa het op een krijsen zet....

Maar dat mooie moment, dat het net lijkt alsof alles perfect in harmonie is. Dat ik de meest voorbeeldige kinderen van de wereld heb. En ik op wolken zweef, dat momen…

Herken je dit?

Zeggen dat iemand niet op moet geven; Terwijl je zelf de handdoek al in de ring gooide.

Advies geven over een relatie; Terwijl je eigen relatie wat flinke scheuren vertoond.

Iemand begrijpen als er een fout word gemaakt; Maar jezelf voor je kop slaan als het jou gebeurd.

Helpen met de opvoeding; Je eigen kinderen lijken je soms niet eens te respecteren.


Herken je dit?

Misschien niet op deze gebieden? Maar op een andere manier. Het ene tegen iemand zeggen om ze te helpen en vervolgens naar je huis situatie gaan waar het soms ook zo'n zooi kan zijn?

Ik wel. 

En ik kan je zeggen ik vind het erg lastig. Ik help graag mensen en wil ook graag adviezen geven. Graag luisteren en oprecht mee praten. Maar hoe kan ik iemand helpen als ik op diezelfde gebieden ook niet altijd doe wat goed is?

Ik zie mijn eigen fouten altijd driedubbel dik. Terwijl ik het van een ander helemaal niet erg vind en begrijpelijk. En ik vind dan, dat ik eigenlijk niks mag zeggen over bijvoorbeeld iemands opvoeding of …

En nu wil ik dat voorlopig wel zo houden.

Zoals je wel van mij weet als je wat vaker m’n blog leest hou ik niet erg van schoonmaken. Ik moet het echt hebben van ‘schoonmaakwoede’. Dat je ineens MOET schoonmaken. Of als  je iets irriteert ga je er wat aan doen.
Een echte regelmaat heb ik er niet meer in. Dat is niet heel erg handig, want zo gebeurd het schoonmaken van de wc heel regelmatig en de woonkamer stoffen doe ik vaak. Maar onze slaapkamer bijvoorbeeld of nou ja eigenlijk alle slaapkamers… die blijven er vaak bij. Dan moet ik mezelf echt moed inspreken en zelfs dan bedenk ik allerlei andere dingen die echt ‘nodig gedaan moeten worden’.
Nu heb ik pas de kamer van Ruben en Boaz&Gideon helemaal opgeruimd en schoongemaakt. Met dank aan m’n schoonmaak aanval. En nu wil ik dat voorlopig wel zo houden. De jongens geven niks om een rommel kamer, Ruben zei zelfs eens dat hij van rommel in zijn kamer houdt.
Een aantal maanden geleden hield ik keurig een schriftje bij met een heel schema, die schreef ik dan steeds een week…

Wist je dat? #3

Even tijd voor een luchtige blog. Ik wil het graag gezellig houden :)

Wist je dat..?
..ik vaak met een keukenshort om door het huis loop
..ik streng ben voor mezelf.
..ik mensen graag laat lachen.
..ik zelf altijd moet lachen als er serieuze dingen worden gezegd ( niet bepaald handig)
..ik graag op de bank hang.
..ik graag naar m'n spelende kinderen kijk.
..ik een hekel aan tuinieren heb.
..ik niet van de zomer houdt. 
..ik dol ben op de bioscoop.
..ik graag op de Wii U speel met Ruben.
..ik geregeld tegen mezelf praat.
..ik totaal geen stijl gevoel heb, zowel voor kleding als inrichting van ons huis.
Dat waren er weer een paar ;) 

Op een goede manier gelukkig ;)

Ik hou  veel dingen voor mezelf. Ik probeer zo nu en dan eens wat meer te 'vertellen' in mijn geval te schrijven. En zelfs mensen die dicht bij me staan, lezen het dan op de blog en horen het niet persoonlijk van mij. Best wel raar eigenlijk. ..Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Ik heb wel gemerkt dat het me echt goed doet als ik dingen schrijf die "zwaar" zijn. Het maakt me "lichter"  Dat ik steeds meer mag laten zien wie ik ben, en dat ook echt durf te laten zien. Ook de vervelende dingen.

Maar sinds de zwangerschap van Hadassa en alles daarom heen. Ben ik aan het veranderen op zoveel vlakken. Op een goede manier gelukkig ;)

Aan de ene kant is er echt wel het verdriet, de angst. Alles wat er in mijn vorige blog stond kwam recht uit mijn hart.

Maar ook de andere kant wil delen. Ik leer mezelf beter kennen, soms lijkt het nog wat onwennig en verbaas ik mezelf hoeveel ik deel met Ben. Als ik me rot voelde zweeg ik meestal of wimpelde het af. Nu praat ik e…

Het breekt me op.

De ene keer warme rode wangetjes en de andere keer een bleek gezichtje met rode oogjes. De ene dag lijk je niet te hoesten, de andere dag rochel je aan één stuk door. Dit vind je de ene dag wel goed en de andere dag weer niet. Zet je het op een krijsen waarvan we niet snappen wat er nou is. Heb je ergens last van? Heb je pijn?

Speelt er dan toch niet nog wat? Is er dan toch iets wat nog niemand heeft ontdekt. Iets waaraan we niks kunnen doen? Of wel?

Er blijft onzekerheid in de lucht hangen. Ze ontwikkeld zich goed als de zeven maanden oude baby die ze is.

En toch, als ik haar weer met dat bleke bekkie uit bed haal. Als ze blijft hangen in een huilbui en slap in m'n armen hangt...
Ik wil me aan haar hechten, ik houd zielsveel van haar. Maar ik kan elke dag wel huilen van angst, de angst haar te verliezen.

Het klinkt misschien allemaal wat dramatisch..maar voor mij is dit realiteit. Ik ken dit niet, die onzekerheid, die rare wisselende buien en gedragingen. En de artsen stellen me…

(korte) Update Hadassa: Uitslag mri scan

Donderdag aan het einde van de middag werd ik gebeld.

De knik was inderdaad nog duidelijk aanwezig ( het zou ook wel bijzonder zijn als hij ineens weg was). Maar er kwam niks tegen het ruggenmerg aan en er zat nog voldoende vloeistof om heen. Positief dus. Wel wilde ze om alle botjes nog eens beter te bekijken een foto maken van haar nek ( wat hooguit tien tellen zal duren).

Op mijn vraag wat dit nu precies voor haar toekomst betekende, kon ze me eigenlijk geen antwoord geven.
Ze zei dat ze nog veel zou groeien en dus ook haar nek, het bovenste deel ( waar het bij haar 'het probleem' zit) wel een stuk minder dan de rest. Over drie maanden zullen we weer naar de neuroloog gaan voor een controle.

Ondanks dat ik nog steeds denk dat het niet veel kwaad kan. Ben ik blij dat ze haar wel goed in de gaten houden.
En mocht er toch iets gaan opspelen ( stijfheid in haar beentjes bijv.) kan ik altijd bellen. Dat had ze me een halfjaar geleden ook verteld, maar ze is echt het meest beweeg…

Maar dat nood zeil ligt er nu dus al bijna vier jaar..

Hoewel ik het jammer vind dat we afscheid moesten nemen van onze caravan, is er ook wel een leuke bijkomstigheid.
Van het geld kunnen we een nieuwe laminaat vloer gaan leggen. EINDELIJK! Deze zomer zou het vier jaar zijn dat we een halve laminaat vloer hebben en half zeil. Toen we een andere keuken kregen was het laminaat in de keuken eruit gehaald, en hadden we er voor 'nood' zeil in gelegd ( laminaat look zeg maar). Maar dat nood zeil ligt er nu dus al bijna vier jaar..
Altijd als er mensen over de vloer zijn erger ik me eraan.. schaam ik me ervoor. Niet voor mensen die dichtbij me staan.. die weten inmiddels niet beter. Maar als er een 'nieuw' iemand bij ons is, of bijvoorbeeld een moeder van school die haar kind na een speeldate komt halen. Dan wil het liefst niet dat ze verder komen dan de hal. Ik vind het maar niks. En dan is vier jaar een lange tijd.
Waarom moest het zo lang duren..? Geen tijd, geen geld, andere prioriteiten. Ik weet het eigenlijk niet eens zo goed…

Update Hadassa: Tweede mri scan

Een tweede mri scan..brrr  ik wilde helemaal niet zoals je al eerder kon lezen. Maar juist het gedeelte in haar nek ‘de knik’ was niet te zien. Verder was alles goed te zien, maar naar dat gedeelte waren we juist allemaal zo benieuwd. En na een goed gesprek met de neuroloog, waarin we ook besloten haar een beetje melatonine te geven en alleen haar nek te bekijken ( wat dus veel korter is). Leek het mij toch verstandig het wel te doen.
Het maakte niet dat ik er minder tegenop zag de tweede keer. Het vorige drama staat nog vers in mijn gedachten.
Ik kwam  twintig minuten te laat binnen…want ik was Groningen nog maar net binnen en ik stond al stil in een file voor het stoplicht. Maar er was een zeer ruime tijd aangehouden omdat ze nog moest drinken en vanwege de melatonine plus het inbakeren. Ze was al erg moe, dus daar was ik wel blij mee.  Ze werd deze keer goed strak ingepakt. En ik zag meteen dat, dat al een beter effect op haar had dan de vorige keer..want dat was een ware strijd…

Onze vier persoons- caravan is nu toch echt te klein.

De caravan waar we een aantal jaar fijn mee op vakantie zijn geweest, is sinds vorige week niet meer in ons bezit. Onze vier persoons- caravan is nu toch echt te klein. De afgelopen twee jaar redde we ons prima. Met Gideon tussen ons in of in het campingbedje: die stond wel midden in het looppad..dus ideaal was het niet. Maar het ging goed. Daarbij komt dat ik eigenlijk elke onderneming ( nou ja niet elke.. ) met Hadassa spannend vind.
Twee jaar geleden zaten we met Gideon onder een bloedhete luifel te puffen, want hij had bronchitis. Twee keer naar de huisarts geweest, en met hoge koorts lag hij vooral veel op schoot. En natuurlijk kan dat gebeuren in de vakantie, maar als je dan in een caravan zit ( die eigenlijk te klein is) en wassen ongeveer vijf euro per wasbeurt kost ( en hij spuugde nogal wat af van het hoesten). Dan is het niet heel relaxed.
Dit jaar kiezen we dus voor een huisje, wel op vakantie, maar ook het 'gemak' van een huis. Voor mij/ons voelt dat op dit moment g…

'Ik geloof niet in de tandarts'

Gisteren wist ik even niet wat ik  moest schrijven.. ik ben gewoon gaan bidden. En vroeg 'Heer ik wil iets schrijven waar mensen wat aan hebben. Misschien iets wat u tegen hen wilt zeggen..'






Er zijn zoveel mensen die niet in God geloven. Zoveel mensen die juist de hele andere kant op gaan. Dan vind ik het niet raar dat er zoveel narigheid gebeurd in de wereld. God heeft ons een keus gegeven om Hem te volgen. Hij wil niet dat wij als een marionet alles maar doen wat Hij van ons verlangt. Hij wil dat wij zelf bewust een keuze maken Hem te volgen. En pas dan kan Hij in onze levens aan het werk. 

Hij wacht op jou, met Zijn armen wijd open. Wat er ook gebeurd is in je leven. Hoeveel ellende je ook kent.  Hoeveel je is aangedaan.  Hoeveel fouten je ook hebt gemaakt. 
Als je hem niet opzoekt zal er ook niks veranderen. Hij wil dolgraag in jou leven zijn. Hij wil niets liever dan jou hart aanraken en met jou de rest van je leven door. 


Update Hadassa Verlatingsangst!

De zes maanden mijlpaal zijn we inmiddels alweer voorbij. Hadassa doet het goed. Ze wil van alles ondernemen maar is eigenlijk nog niet sterk genoeg om het allemaal te doen. Zo wil ze heel graag zitten, maar zodra je haar neerzet kukelt ze om of klapt ze dubbel als een pannenkoek. Ook merk ik aan haar dat ze het heel vervelend vind als ze me niet kan zien of als ik haar alleen laat. Huilen! Verlatingsangst! Ik ken het helemaal niet van de jongens, maar dat is meer omdat zij altijd bij mij waren want die wilden niks anders.

Maar Hadassa beseft zich nu wel degelijk dat mama er niet altijd kan zijn. Als ik haar aan Ben geef zet ze het soms al op een brullen en moet ik haar weer terug nemen. Alleen in de box of op de grond liggen is ook geen pretje want dan moet ze zich zelf vermaken en eigenlijk moet ik er steeds bij zitten want dan is madame rustig. Eerder speelde ze prima zelf en redde ze zich goed, maar nu wil ze me heeeel dichtbij zich houden. Al hoewel ik het eerst schattig vond..de…

Ruben, Boaz & Gideon

Ruben is op één april tien jaar geworden! Tien jaar! Ik vind het nog raar klinken als ik het hardop zeg. Wat wordt hij groot! Een tiener in huis zo leuk, en ( cliché) wat gaat de tijd toch snel. Over Ruben wil ik niet te veel vertellen op de blog omdat hij dat niet prettig vind. En hoewel ik een boek kan schrijven over dit geweldige kind respecteer ik zijn wensen en hou het kort. In de spotlight staan is niet zijn ding, en dat is prima. Hij houd ontzettend veel van computeren en kan uren op zijn kamer bouwen met lego en knexx. Je merkt aan alles dat hij ouder word en ik vind het leuk om te zien en tegelijkertijd erg spannend! Het gaat bij Ruben op school niet allemaal van een leien dakje en dat maakt me soms wel bezorgd. Maar ik ben trots op alles wat hij doet en zie hem echt groeien. Het is een schat! 
Aan Boaz heb ik al regelmatig een blog gewijd. Hij is twee handen vol. Maar deze keer wil ik toch wel even zijn geweldig leuke kanten benoemen.  Een zorgzamer kind dan Boaz kan je, je …

Nu ik het zo terug lees..is dit best een inhoudloze blog. Maar oké....

Hoi! 
Vandaag voor het eerst sinds een lange tijd weer eens 'serieus' naar m'n blog gekeken. En zoals je kunt zien heb ik het één en ander verandert. Even een frisse wind erdoor. 
Ik ben al een tijdje aan het bedenken hoe ik meer en actiever met mijn blog bezig kan zijn. Daarbij heb ik het behoorlijk druk. Wat op zich logisch is met ons grote gezin, en alles wat daarbij komt kijken. Maar ik mis het bloggen wel, en nou  ja ik vind het gewoon jammer dat er zo weinig gebeurd op m'n blog. 
Ik heb m'n hersens al flink laten kraken, maar ik ben er nog niet helemaal over uit welke kant ik op wil. Ik schrijf natuurlijk graag over ons gezin en dingen die ik leuk vind of juist niet. Maar daar kan ik niet elke dag een blog over schrijven. Dat zou behoorlijk eentonig worden, haha.  Een keer een vlog ( filmpje)  maken leek me ook wel leuk, een soort van week vlog..maar of ik dat ook echt een keer ga doen.. weet ik nog niet ( ook geen idee hoe je zoiets in elkaar zet trouwens :P…

Update Hadassa, mri scan

Afgelopen donderdag ( 9 maart) had Hadassa haar tweede mri scan. De eerste had ze toen ze..ehm... 2 weken oud was geloof ik. Toen lag ze als een klein poppetje helemaal ingewikkeld in doeken, oordoppen op en slapen maar. Dit keer was het heel anders. Nu was het een minder groot poppetje in doeken gepropt waar ze zich steeds uitwurmde..want ja mevrouw laat heeeeel duidelijk blijken als ze het ergens niet mee eens is. En ze was het nergens mee eens deze keer. Geen oordoppen, geen inbakerdoeken en al helemaal geen mri scan. Ze lag dus zo'n beetje 20 minuten te krijsen en met haar benen te trappen in witte buis die kneiter veel lawaai maakte.

Nou ik kan je zeggen dat je dat als moeder echt niet goed doet.
Ik ben niet echt een moeder die er niet tegen kan als haar kind huilt. Soms is dat nou eenmaal niet anders en moeten ze even huilen voor ze in slaap vallen . Of als ze een prikje krijgen oid, dat is nou eenmaal zo.

Maar dit.. vond ik wel pijnlijk, helemaal omdat je op de achtergrond …