Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit 2017 weergeven

Stefanie je bid voor een wasmachine?? Serieus?

Toen ik zaterdag aan het eind van de middag de zoveelste was uit de wasmachine wilde halen. Was het nog drijfnat.. hmm vast niet goed gecentrifugeerd. Het filter even checken, en een extra rondje centrifugeren. Ik liep weer naar beneden en na een kwartiertje wilde ik de was in de droger mikken.

Nog zeiknat?! Zucht. Dit keer blijf ik er even bij staan. Check het filter opnieuw en zet hem weer op centrifugeren. Ja, hij doet het toch echt? Althans hij begint met pompen. Hij draait twee rondjes om vervolgens tien minuten  gewoon niks meer te doen. 

Hij is kapot.

Een gezin van zes, zonder wasmachine. Oké, geen ramp. We gaan morgen naar m'n schoonouders dan neem ik de was wel mee en draai ik er daar zo veel mogelijk door.
Hm... gisteravond plaste Gideon in z'n broek en Hadassa spuugde der hele outfit onder. Dan is het toch wel heel erg fijn als je moeder dichtbij woont die het wasje komt halen en wil wassen.

Ik had in paniek kunnen raken. Dat deed ik drie jaar geleden toen onze wasm…

Als christen is je leven echt niet altijd rozengeur en maneschijn

Toen ik deze blog begon was het eigenlijk als uitlaatklep. Gewoon opschrijven wat ik mee maak en hoe ik dingen beleef. Dat is het nog steeds, als iets me hoog zit wil ik het van me afschrijven. Dat helpt mij vaak om dingen in een ander licht te zien. En een fijne reactie van iemand daar weer op doet mij goed!

Naarmate de tijd verstreek, ging ik wat minder schrijven, heel onregelmatig. En heb ik vaak op het punt gestaan om te stoppen met mijn blog. Want tja, zo bijzonder is mijn leven niet toch? Wat heb ik nu eigenlijk te vertellen wat werkelijk boeiend is?!

Toen, ja en dan komen we toch weer uit bij Hadassa. Want daar schrijf ik  nooit over ;)  

In die zwangerschap ben ik mezelf heel vaak tegen gekomen. Moest ik veel leren. En in de periode na de zwangerschap nog veel meer. Nare ervaringen, pijnlijke momenten leren mij dingen. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik voor mezelf mag opkomen. Ik heb geleerd dingen uit te spreken ook al vond ik het super spannend/eng.

Maar bovenal heb ik gelee…

Geduld

Terwijl ik Hadassa een banaan aan het geven ben, zijn de jongens druk in de weer op de Wii U. Ze zijn gezellig met z'n drieën bezig. Dat komt niet heel vaak voor dus ik geniet er extra van. Want voor je het weet gaan ze elkaar  te lijf met een wii afstandsbediening en komt de één na de ander bij me want 'hij heeft mij pijn gedaan' en 'hij houdt zich niet aan de regels'. 

Hadassa draait zich af en toe om, om te bekijken wat haar grote broers doen want de geluiden die ze maken zijn hard en interessant.

Ben is bezig een stukje muur in de wc te verven. Af en toe loop ik even bij hem langs en voel ik trots zo van 'dat is mijn man'. Ik geef hem (ongevraagd)  allerlei tips ( omdat ik alles altijd veel te lang vind duren) kun je niet beter zus of zo?   Nee ik vind het prima zo, dit vind ik handig.

Ik druip af.

Ik vind het altijd zo bewonderings- waardig hoe veel geduld hij heeft. Waar ik altijd alles afraffel. Het voor iedereen wel even 'beter en sneller'  …

Baby steps. Zeg maar.

Na dat we sinterklaas hebben uitgezwaaid is de rust hier weer enigszins terug gekeerd. Ik heb denk ik zolang als ik mij kan herinneren nog nooit op een andere dag dan vijf december pakjes avond gevierd. Maar de jongens. Echt het was niet te doen. En dat had ons doen besluiten om het toch maar eerder te vieren. Voor de jongens kwam het echt als een verrassing want we hadden een kalender met stickers hangen en sinterklaas kwam twee nachtjes te vroeg.  Ze hadden zelf al hele theorieën waarom hij nu al was gekomen.  Van 'Hij was vast in de war, het was in de war piet'  en 'Hij kwam vast eerder omdat papa moest werken op pakjesavond'.  Zo loste het zichzelf mooi op. 
Het was een fijne middag/avond. En de jongens zijn ontzettend verwend. Hadassa snapte er niks van en liet het allemaal maar gebeuren. Heerlijk moment zo..m'n hele gezin zo bij elkaar. Ik ben dan echt tot over m'n over verliefd op hen allemaal. 
Ik geniet van de rust die er nu heerst. En heus..de jongen…

Blijven ademen. En doorgaan.

Één december. 

Deze eerste dag van de maand december maakt meer verdrietige gevoelens los dan ik zou willen. Want alhoewel ik naar pakjes avond uit kijk als een kind met veel te veel suiker op. Ben ik me er ook wel degelijk van bewust dat ik vorig jaar rond deze tijd met Hadassa in het ziekenhuis zat. Geen pakjesavond voor haar. En hoe schattig het ook was dat ze op 'haar' kamertje ook een klein cadeautje kreeg..was ze niet thuis bij ons. 
Evenals de kerst dagen en oud en nieuw. De avond voor kerst werd ze weer opnieuw opgenomen. En ja, er bekruipt mij echt een gevoel van...'het zal toch niet weer...' Wat er ook op wijst dat het allemaal nog vers in mijn geheugen zit. En ik zou het graag anders willen. Een schop onder m'n kont. 
Ze is er toch nu? Ze is er toch gewoon bij? Zet je er over heen. 
Maar dat lijkt toch makkelijker gezegd dan gedaan. 
Het doet me nog té veel om echt relaxt te zijn. 
Blijven ademen. En doorgaan. 
Ogen omhoog.

Talen van de liefde

Talen van de liefde. Er zijn er vijf.


Lichamelijke aanraking ( Knuffels, een aai over de bol, schouderklopje, een kus)Positieve woorden ( Wat zie je er mooi uit, goed je best gedaan, ik ben trots op je)Tijd en aandacht ( Spelletjes spelen, samen wandelen, naar de film)Cadeaus ( Die spreekt wel voor zich ;)  ) Dienstbaarheid ( Kamer opruimen, lievelingseten maken, afwassen) Iedereen heeft een eigen liefdes taal. Een moedertaal ( dus de taal die we het meest spreken) en daarnaast kan je er nog één hebben. Die taal spreek je om je liefde te uiten, en tegelijkertijd is het de taal waarvan je hoopt dat die beantwoord wordt. Dus mijn moedertaal is bijv.. positieve woorden. Ik spreek veel positieve woorden uit naar Ben en de kinderen. Maar ik vind ( heb het nodig) het fijn als zij ook positieve woorden tegen mij zeggen. Als dat niet gebeurd kan je, je behoorlijk rot voelen. En kan dat best wel problemen veroorzaken. En als het wel gebeurd word je liefdes tank lekker gevuld. 

Ik hoop dat je een…

Wat een voorrecht en tegelijkertijd wat een zware taak.

Dromen over wilde achtervolgingen, haast hebben, vluchten, rennen, chaos. Die laten mij altijd weten dat er blijkbaar iets aan de hand is. Gisteren had ik een dag waarin ik me ook echt slecht voelde. Ik was moe, er kwam niks uit m'n handen. En toen ik bij de kinderarts zat met Hadassa zat ik weer eens als te huilen als een klein kind. Haar woorden waren dan ook "Het lijkt me goed dat je met iemand gaat praten want blijkbaar ben je nog lang niet klaar met wat er allemaal gebeurd is met Hadassa".

"Klopt". 

Tot overmaat van ramp jankte ik in de auto nog steeds en toen ik thuis kwam, waar mijn schoonouders aan het oppassen waren. En ik de auto van mijn moeder zag staan moest ik nog harder huilen. Tja.. dat effect hebben moeders nu eenmaal..die geven je zo'n gevoel van, huil maar gewoon even. Althans dat effect heeft mijn moeder wel op mij.

Maar oke.. om terug te komen op de dromen die mij al een aantal dagen door het hoofd tollen. Ja, ik merk op één of andere ma…

Iedereen speelde en jij stond daar maar.

"Ik voel me zo anders dan de anderen."

"Heb gewoon het gevoel dat ze mij niet zien staan."

"Ze gaan allemaal met de grotere jongens om."

*Huilen*

M'n moederhart breekt... Ik huil mee.

Ik zag je gisteren wel staan.. alleen op het plein.

Iedereen speelde en jij stond daar maar.

Ik weet dat je wel mee wilt doen. Maar niet durft. Dat je liever niet met die "grote" jongens speelt. Omdat je vindt dat je anders bent.
Je bent nog zo lekker fantasie rijk. Het lijkt een heel ander niveau dan al die "stoere" gasten. De combi klas is niks voor jou.
Gelukkig speel je nog regelmatig met een vriendje thuis. Maar op school voel je, je eenzaam en niet gezien. Het hele sociale gebeuren lijkt voor jou één groot onbekend stuk grond waar je niks van wil weten. En niks van begrijpt. Maar als iemand door je bubbel heen prikt.. man wat heb jij een praatjes en wat ben je grappig en gevat.

En als ik je daar alleen zie staan... wil ik je aanmoedigen.. wil ik…

Waar was mijn vertrouwen? Verloren, weggewaaid met een zacht briesje mee.

Ik heb het boek 'Strijd in je denken' van Joyce Meyer gelezen.

En hoewel ik haar soms niet echt kan uitstaan met alles wat je maar 'moet' doen. Waar ik gewoon ronduit de kriebels van krijg. Heeft dit boek echt een heleboel goede dingen.

Het maakt je heel bewust van hoe je nou eigenlijk denkt? Want sta je er wel eens bij stil wat er eigenlijk allemaal in je hoofd om gaat? Hoe het daar komt en wat je er vervolgens mee doet?

Het boek heeft mij echt aan het denken ;) gezet. Ik ben mij veel meer bewust geworden van wat ik denk. En wat ik toe laat. Zijn deze gedachten in overstemming met wat de Heer over mij denkt? Zijn deze gedachten in overstemming met Gods gedachten?

Hoe makkelijk laat ik dingen waar ik al mee heb afgerekend weer terug komen. En mij weer vastleggen terwijl ik al vrij ben?

Ik heb geleerd na aanleiding van dit boek dat het zo onwijs belangrijk is om je te verdiepen in wat de Heer over mij zegt. Wat Zijn waarheid is over mij. Mijn vorige blog...zo ontzettend…

En God? Als ik een fout maak...dan is Hij weg.

Vechten voor wat ik waard ben. Het zoeken van bevestiging. Proberen iedereen gelukkig te maken. Niemand teleur willen stellen. Hopen dat ik er goed genoeg uit zie voor de buiten wereld. Ongelukkig worden als ik faal op één van deze gebieden.

Continu bezig zijn met iedereen om mij heen. Iedereen te pleasen zelfs mijn naaste familie. Bang iemand voor de voeten te lopen. JA en amen zeggen.

Ik ben getekend door mijn verleden. Beschadigd. Niet te herstellen zo voelt het vaak. Blijf ik mij voor altijd zo voelen? Blijf ik dit doen totdat ik dood ga en dat is het dan?

Gods waarheid over mij lijkt soms zo moeilijk te landen in mijn leven. Ik kan mij zo moeilijk vasthouden aan wat Hij over mij denkt. Maar hoe kan het ook anders als je eigenlijk niemand vertrouwd? Als het er op aan komt laat ik niemand echt toe en vertrouw ik geen mens. Echt niemand.

Hoe verknipt kan ik mij voelen als ik zelfs mijn eigen man niet vertrouw. Hij zal toch wel bij mij weggaan.

En God? Als ik een fout maak...dan is H…

Kortom frustratie alom.

Vier juni schreef ik eerder een blog en gooide mijn weegschaal weg. Om een goede stap te zetten. Het leek inderdaad beter te gaan.. maar zoals alles in het ( mijn) leven met ups en downs gaat. Is dat nu ook weer zo..ik heb vorige week weer een weegschaal gekocht. 

* Woensdag middag * 

Ik sta voor de kast in de keuken en steek m'n hand in een zak veel te oude chips om die vervolgens te verschransen. Het proeft niet lekker meer maar dat maakt niet uit. Ik wil chips en ik wil het nu. 

Ik zou toch gaan afvallen? Ik zou toch op m'n eten letten en sporten Enzo?  Ja ik sport zeker, en ik let heus wel op wat ik eet. Ik doe ook echt m'n best. Maar soms lijkt het wel alsof ik het allemaal even niet meer onder controle heb en alles gewoon wil opvreten wat ik maar kan vinden. En dan ook serieus chagrijnig zijn als niks vindt wat in mijn ogen schrans waardig is.
Herkenbaar? Iemand? 
Dus terwijl ik daar sta denk ik nog, Steef..niet doen. Kom op verman jezelf. Doe even normaal. Ga je echt d…

Korte update Hadassa

Toen Hadassa nog in mijn buik zat. Zaten we al snel in het ziekenhuis omdat  bepaalde dingen er niet goed uitzagen. Tot op de dag van vandaag is er nooit echt iets uitgekomen en houden we haar gewoon goed in de gaten.

Dat het bij haar wat anders gaat dan anders zijn we wel vrij snel achter gekomen. Waar we allebei( Ben en ik) heel stellig over zijn is dat we geen labeltje willen. We hoeven niet te weten welk syndroom of welke afwijking of wat dan ook er speelt bij Hadassa.

Wat we wel willen is dat ze gelukkig is en wij willen haar ondersteunen op welk vlak dan ook.

Nadat de fysio therapeut bij ons was geweest en de test resultaten besproken hadden. Heb ik met haar nog een fijn gesprek gehad. Waarbij ik duidelijk kon aangeven hoe ik mij voelde en hoe wij er in staan. Na aanleiding van dat gesprek heb ik een vervroegde vervolg afspraak gemaakt met de kinderarts van Hadas. Waar wij samen gaan kijken hoe we Hadassa het beste kunnen helpen en hoe wij haar als ouders haar beter leren begrij…

Bij de Brouwers Week #42

Een ‘kort’ week overzicht zonder foto’s dit keer. Volgende week hoop ik het weer wat uitgebreider te doen.
Maandag: De week is weer begonnen. Ik had er echt geen zin in vanmorgen maar als de jongens eenmaal naar school zijn en Hadassa ligt weer lekker te slapen kan ik toch lekker in huis bezig. Ik blijf het een fijn begin van de week vinden, gewoon lekker huishouden. Hadassa is steeds huilerig en ik weet niet goed wat ik met haar aan moet. Ze laat zich eigenlijk nooit echt troosten dus dat is best lastig. Ze geeft ook eigenlijk niks aan waar je ook maar iets aan hebt of iets uit kan op maken wat er speelt. Ze slaapt wat meer dan normaal dat wel en wanneer ze wakker is, is ze aan het jengelen. We hebben eigenlijk een gewone dag net als alle andere dagen. Ik ben blij als Ben thuis is en hij Hadassa even over kan nemen. Uiteindelijk leggen we haar op bed en valt ze gelukkig goed in slaap. Ben heeft ook nog de torches van Ruben opgehangen zo onwijs stoer. We beginnen met een nieuwe serie…

Het had zo anders kunnen zijn.

"Ik geloof niet dat ze hier hoort te zijn."

"Ze moet gewoon wennen aan de wereld!"

"Ik wil haar mee naar huis nemen."

"Ze huilt nu eenmaal zo. Dit hoort bij haar."

"Dit is niet nodig!"

*Huilen, huilen, huilen *

Niemand luisterde.
Niemand wilde horen wat ik te zeggen had.
Ja.. ze luisterde wel. Maar ze hoorde het niet.  Hun plannen stonden al vast en gingen toch gewoon door. Om me heen de geluiden van " Het is wel fijn dat ze zo grondig zijn."

Na drie weken van heen en weer rijden. Verdriet, niet normaal kunnen hechten, vertrouwen beschaamd. Mocht ze naar huis.

Zonder diagnose. Omdat die er niet was. Zoals ik altijd al voorspelde.

Ik weet het. Ik blijf het oneindig herhalen hoe verdrietig ik er nog steeds over ben. Hoe moeilijk ik het vind de arten te vergeven die het "allemaal zo goed wisten ". Ja we zijn een jaar verder. Het voelt als gisteren.

Het had zo anders kunnen zijn.

Zes onmisbare dingen als je kinderen hebt!

Hier een lijstje van voor mij onmisbare dingen als je kinderen hebt! 

Flink wat humor en nuchter zijn.

Eigenlijk twee in één maar deze horen wel een beetje bij elkaar. Als je kinderen hebt kom je soms voor heel wat gekke dingen te staan. Of gewoon ongelukjes, zoals: een omgevallen beker, sudocreme her en der gesmeerd. En ik denk dat de beste manier om daar mee om te gaan is er om lachen. Niet zozeer om het feit dat er over je net gedweilde vloer een beker yoghi ligt. Maar gewoon omdat het kan gebeuren en het een ongelukje was. Ik heb soms wel na de derde beker of een plas spoor door het hele huis wel moeite om m'n lach klieren te activeren. Maar door nuchter te zijn en er om te lachen maak je het voor jezelf alleen maar makkelijker.

Een televisie.

Ja, ik vind hem absoluut onmisbaar. Het is zo handig als je zelf niet in staat bent om gezellig te doen.  Even een moment van rust na een drukke dag. Of gewoon omdat je je handen vol hebt. Bij ons is het een echte hit en doordat we netflix…

Eetdagboek: Dinsdag t/m Donderdag.

Ik vind het zelf altijd reuze interessant om te zien hoe een ander z’n boodschappen doet, kookt en het huishouden runt. Gewoon omdat ik er dingen van kan opsteken en het leuk vindt om te zien hoe iemand anders het doet en bijv. z’n boodschappen lijstje maakt. Noem me een echte muts omdat ik daarvan hou. Ik kan er nou eenmaal niks aan doen.
Nu leek het mij leuk om een keer van een aantal dagen bij te houden wat ik allemaal gegeten heb. Ik heb van dinsdag tot en met donderdag bij gehouden wat ik allemaal heb gegeten.
Excuses voor de amateuristische  foto’s. En ik ben ik gek op filet american..maar dat wordt wel duidelijk als je ziet wat ik eet. Ha.Ha.
Dinsdag
Ik ontbijt met drie rijstewafels met pindakaas en banaan..echt super lekker! En daarbij een fles water van 750 ml. Daarvan moet ik ervan mijzelf twee op een dag van leeg drinken. Want anders drink ik veel te weinig.

Ik lunch met drie bruine bolletjes. Eentje met filet american en twee met kalkoen filet. En een glas melk.
Later op de …

Afval scheiden, zo doe ik het! En jij ?

Deze blog bevat vieze prullenbak foto's en kastjes enzo. Enjoy! 
Afval scheiden met alleen een groene en grijze container is hier allang niet meer het geval. Vier containers staan er in onze achtertuin. Een groene voor GFT. Een grijze voor Papier en Karton. Een grijze voor Restafval. En een grijze met oranje deksel voor Plastic.
Toen ik net hoorde dat we zoveel containers kregen baalde ik wel een beetje. Nog meer van die stinkbakken. Maar het heeft ook z’n voordelen. Een container alleen voor papier en plastic vind ik echt fijn. Wat wel jammer is, is dat ze maar 1 keer in de maand geleegd worden. Groen wordt om de week geleegd maar de rest 1 keer per maand.
Dus de grijze restafval container en die van het plastic, zitten vaak stampie vol. En dat vaak al na twee weken. Papier is meestal nog wel te doen. Maar na een verjaardag of een aantal ontvangen pakketjes oid zit hij ook al snel vol. Dus je ziet mij of Ben regelmatig springen boven een berg afval om maar wat ruimte te creëren…

Op het schoolplein

Weet je hoe dat overkomt? 

Als jullie daar weer staan.
In een groepje bij elkaar.
Of soms gewoon met z'n twee.

Altijd je oordeel klaar.
Klaar om een ander eens de grond in te boren.
Het beter te weten en je beklag te doen.

"Moet je dat háár nou eens zien!"
"O..en die kinderen van haar..moet je eens horen.."
"En wat zij heeft gedaan?!" 
"Ja..haar man is bij haar weggegaan."

"Nou, die ziet er ook niet uit."
"Heb je het al gehoord..?"
"Al haar kinderen hebben luizen."
"Gadver..dat meen je niet."

"Nou met dat kind laat ik de mijne niet spelen."
"Kijk hoe het erbij loopt"

"HÉ is ze nou al weer zwanger.."
"Ongelooflijk zeg, niet normaal"

Met een masker op één grote lach.
Een vriendelijk woord als je langs loopt.
Maar een snauw zodra je voorbij bent.

Ik sta bewust alleen.
Wil niet mee doen met het geroddel.
Sommige mensen zijn zo kortzichtig.
Maar geloof me, jullie zijn niet beter dan…

Hoi toekomstige ik,

Hoi toekomstige ik,

Hoe gaat het met je ? Op dit moment?

Ik weet hoe je struggelde met van alles en nog wat. Hoe vaak heb je wel niet een hekel aan jezelf gehad omdat er iets mis ging. Gewoon omdat, dat niet zo ging zoals jij het in je hoofd had.  Ik hoop dat je dat nu verandert hebt.

Ben je eruit wat er echt toe doet? Wie er echt belangrijk zijn in je leven? Ik weet dat je daar erg tegen aan liep. Dat je, je soms zo verward kon voelen in je familie. En in vriendschappen. Dat je soms niet meer wist waar je nou goed aan deed. Ik hoop dat je tot het besef bent gekomen dat jij er mag zijn. En wie daar niet mee om kan gaan of dat niet wil accepteren dan maar gewoon pech heeft.

Heb je de mensen kunnen vergeven die je pijn deden? Die je waarschijnlijk onbedoeld kwetste?

Hoe gaat het moeder zijn? Het moederschap viel en valt je waarschijnlijk nog steeds soms behoorlijk zwaar. De zorgen die er bij komen kijken.. pff dat hadden ze van te voren wel even mogen doorgeven zeg. Ik hoop dat Ruben z…

Bij de Brouwers Week #41

Maandag: Het is weer maandag. Ik heb wat opstart problemen maar als ik eenmaal goed wakker ben heb ik er zin in. Maandag is vaak echt zo’n dag waarop ik ’s morgens veel in het huishouden doe. Lekker begin van de week vind ik. Ruben is ziek thuis en Gideon en Boaz willen allebei overblijven. Boaz doet dat wel vaker gewoon omdat hij het leuk vindt. Gideon vind het reuze interessant en wil het ook graag eens proberen. Dus ik ben erg benieuwd hoe hij het zal hebben. Na het middag eten ga ik met Marije boodschappen doen voor vanavond. Voor ons maandelijks kook/eet/film avondje.  Voordat ik de jongens op haal, loop ik nog even langs de winkel, onze eet plannen zijn ineens verandert en daar moesten weer wat andere spullen voor gehaald worden. Ik neem alleen Gideon mee naar huis want Boaz gaat bij een vriendje spelen. Als ik Boaz heb opgehaald kook ik voor de mannen en geef Hadassa te eten. Als Ben thuis ik ga ik naar Marije waar we een heerlijke nacho schotel maken, gewoon zelf in elkaar gef…

Krijt verven met Ruben. Kamer bijna klaar!

De kamer van Ruben is echt bijna klaar! Gisteren heb ik samen met Ruben z'n kleding kast geverfd in 'Minecraft stijl'.

Hij heeft een kast staan die we al hebben vanaf dat hij een baby was en gebruikte hem als commode. Het is nog een prima kast alleen paste hij niet helemaal bij het thema en de nieuwe kleuren van zijn kamer. Dus daar hebben we samen wat aan gedaan gisteren.

Kortom, grijze krijtverf en smeren maar.

Hier de voor en na foto.





 Bij gebrek aan een roerstaafje gebruikte ik een kapotte golfstick van de jongens... haha.. oeps








Helemaal blij met het resultaat en erg leuk om dat samen te doen! Met krijtverf kan weinig mis gaan. En als je knoeit veeg je het zo weer weg. Toen hij droog was nog een laagje wax erover en klaar! 




Dit is Gideon :) !

Deze heb ik ook wel eens met Boaz gedaan. Nu is Gideon aan de beurt! :) 
Hoe heet je? Gideon Lukas Brouwer

Hoe oud ben je? Hij steekt zijn hand op, vier vingers.

Wat doe je graag op school? Buiten spelen, eten, naar huis.

Wat vind je leuk om thuis te doen? Slapen, buiten spelen, op de telefoon.

Wat is je favoriete speelgoed? Elsa pop

Wie is je beste vriend? Sonja

Met wie maak je het meeste ruzie? Boaz

Wat wil je later worden? Sneeuwwitje

Wat is je lievelingseten? Ijsje

Wat vind je de leukste film ooit? Elsa ( frozen dus)

Waar hou je niet van? Op de wipwap, want die gaat heel hard.

Als je een dier zou zijn welke zou dat dan zijn en waarom? Leeuw, omdat hij kan brullen.

Als je heel veel geld had wat zou je daar dan mee doen?  Rapunzel klei kopen

Macdonalds of Bioscoop en waarom?  Bioscoop, omdat ik vind dat leuk. < en ja zo zegt hij dat echt.
Gideon is een stuk korter in z'n antwoorden en had dus niet net als Boaz nog een heel betoog aan het einde. Hij rende meteen naar buiten om te spelen. K…

Bij de Brouwers Week #40

Maandag: De jongens zijn verbazingwekkend vroeg wakker, en ze zijn samen aan het spelen op de kamer van Ruben. Ik lig nog even lekker met Hadassa te knuffelen na haar fles lees: Ik wil haar tegen mij aanhouden en zij duwt zich van mij af. Zucht. Ik leg haar weer in bed en als de jongens klaar zijn gaan we naar school. Ik heb even m’n handen vrij en kan even wat huishouden doen ( is ook echt nodig) Als Hadassa wakker is en haar fruit op heeft, maak ik spaghetti. We eten vanmiddag vast warm want ik ga met de jongens en een vriendje van Ruben naar de film en dan zijn we pas laat weer thuis. Detail: Ik heb een hekel aan warm eten tussen de middag. Jongens naar school, Hadassa slaapt deze mama kan weer verder. Helaas, Hadassa is al weer snel wakker . Als de jongens uit school komen gaan we met z’n vijven naar de bioscoop.


Op Hadassa wordt gepast, dus ik ben alleen met de boys. Het is een gezellig middagje en de jongens genieten optimaal. Heerlijk dit soort momenten! Eenmaal thuis is het bi…