Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit december, 2016 weergeven

Ik heb geen tranen meer

M'n hart is omsloten met een dikke muur.

Een muur die gebouwd is in de tijd nadat Hadassa voor de eerste keer werd opgenomen in het ziekenhuis. Na de eerste keer brokkelde hij langzamerhand af.. want ja..ze was weer thuis, we konden gaan genieten.

Toen ze de tweede keer werd opgenomen stond er al snel weer een mannetje met flinke emmers cement om de muur weer op te bouwen extra dik dit keer.

Eenmaal weer thuis bleef de muur, ik was bang voor een nieuwe opname..durfde niet echt te genieten. Want voor je het weet ligt ze er weer. Ik merkte wel dat er scheuren kwamen... niet omdat ik het toe liet maar omdat m'n hart bijna explodeerde. Op het moment dat, dat gebeurde was de derde opname werkelijkheid geworden.

De muur is inmiddels aangesmeerd, verdikt en verdubbeld. Ik weet niet hoe ik anders moet overleven. Ik sta scherp voor elke terugval, elk vervelend bericht.

Ik heb geen tranen meer.

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.  

Het is hard werken. Echt.

Nog even en dan is het alweer tien jaar geleden dat Ben en ik het ja-woord aan elkaar gaven. Het was een mooie dag. Vol emotie en het ging allemaal zo snel dat ik in de auto naar het hotel echt dacht..wat is er nou eigenlijk allemaal gebeurd?

Tot aan de dag van vandaag houd ik nog steeds erg veel van Ben. Maar man wat hebben we een berg mee gemaakt. Soms een periode van alleen maar downs. En zagen we soms echt even niet meer hoe nu verder. We waren natuurlijk erg jong getrouwd, en na een korte drie maanden was Ruben er ook bij. Ik heb een hele periode gehad waarin ik het liefst weer vrij wilde zijn. Het gevoel van.. is dit nu alles? Ik ben nog zo jong, al getrouwd en moeder..gaat dit de rest van mijn leven worden.? Ik was erg gelukkig met Ruben. Maar Ben kon ik soms niet luchten of zien.. en dat vond ik heel erg. Toen Ben overspannen raakte werd alleen maar erger.. Hij wilde niks, ik wilde niet steeds naar z'n 'geklaag' luisteren. Het was een zware tijd..



En dan lijkt het…

Pff... de afkickverschijnselen slaan in als een bom!

Hoi!

We zijn ehm.. vier dagen verder enne Pff... de afkickverschijnselen slaan in als een bom! Het liefst ren ik nu naar de de kast, ruk het deurtje open en zet m'n telefoon aan. Internet aan, foto's liken, appen en ehm ja...gewoon vasthouden of zo... denk ik. Dit moment had ik eerder niet toen ik m'n telefoon weg legde..maar nu jeetje. Iedereen zit leuke filmpjes te kijken, hardop te lachen, maffe snapchat filters foto's maken. Ik voel me haast een beetje buitengesloten zo zonder telefoon..en zo nog meer geneigd dat kastje open te trekken!

Je zou denken ehm..wat let je? Ja nou..ik ben hier aan begonnen en ik ga niet opgeven wanneer ik zenuwtrekjes krijg en m'n duim gewoon in de lucht aan het swypen is. Er zitten namelijk zoveel voordelen aan. Dat had ik eerder al genoemd. Maar moet ze voor mezelf weer even duidelijk hebben.
Want niet alleen de rust in mijn hoofd is fijn. Maar ik merk ook echt aan de jongens, dat de duidelijke regels en mij dus ook niet de hele tij…

Bereikbaarheid als ik weg ben is oké, maar de rest #doei.

Hoi!

Ik kan je dit zo erg aanraden. Al is het maar voor een uur, een middag, een dag, een weekend. Wat een rust en wat een tijd heb je als je niet steeds in de ban bent van je telefoon. Je niet steeds hoeft te kijken of je foto wel geliked is, of je whatsappje al gelezen is, en waarom duurt het nou zo lang voordat m'n levens weer aangevuld zijn in dat stomme candy crush of  één of ander verslavend spel.

Het brengt rust in je hoofd en rust in je huis. 'S morgens hoef je niet te haasten omdat je een halfuur te lang in bed was blijven liggen omdat je alle gemiste berichtjes moest beantwoorden en natuurlijk alle foto's moest liken van je vrienden. Je hebt werkelijk tijd én oog voor elkaar omdat je niet naar beneden maar om je heen. Spontane ideeën worden geboren om bijvoorbeeld eindelijk eens naar die buurvrouw te gaan waar je al zo lang niet geweest bent. Of hé die ramen kunnen wel een schoonmaak beurt gebruiken. Je krijgt ineens weer ruimte in je hoofd voor dingen die er gew…

Less scrolling, More living.

Hoi!

Nu Hadassa weer thuis is...Wat overigens echt een feestje waard is! ( ja zeker wij gaan nog een taart bakken!)  Word het weer tijd om mijn mobiel gebruik ernstig te verminderen. Wat ben ik van mezelf geschrokken.. hoe snel en hoe veel ( nog meer dan voorheen) ik met m'n telefoon zat. Hup weer een foto op insta. Gewoon weer zo'n stom spel geïnstalleerd, doelloos scrollen op pinterest enz enz.


Echt.. op een gegeven moment wilde ik m'n telefoon het liefst uit het raam gooien omdat ik me ergerde aan mezelf, waar ik me meestal aan erger bij anderen. Continu die telefoon aan je hand geplakt, alsof er een magnetische kracht in m'n hand zat waardoor hij er niet meer uit kon. En ondertussen maar mopperen op anderen terwijl hij bij net zo vastgeroest was als bij die ander.

Ik ben wel blij dat ik me besefte dat ik dat dit echt niet zo kon ( gelukkig kon ik nog net over het bord voor m'n kop heen kijken). De jongens verbieden na vijf uur geen beeldschermen meer en zelf we…

Ik ben eigenlijk gewoon een klein onzeker musje

Weetje,

Soms als iemand iets tegen je zegt, wat vanuit hun oogpunt goed bedoeld lijkt of mee denken met. Kan je dat zeer doen.. laten twijfelen..verdrietig of boos maken.
Een aantal dagen geleden zei iemand iets tegen mij met betrekking tot de kinderen. En ik kan het niet goed loslaten. En misschien komt het omdat het zéker niet de eerste keer was. En omdat m'n hoofd momenteel niet staat naar 'goed bedoeld advies'. Ik al genoeg heb aan wat er nu speelt.

Kortom het lukt me niet, ik kan het niet van me af zetten. Het blijft in m'n hoofd spoken.. en dan natuurlijk vooral als je naar bed gaat. Dan kan je alles nog eens goed overdenken..en ga je in je hoofd twintig tegen argumenten bedenken en blablabla.

Volgens mij had ik al wel eens verteld dat ik kritiek moeilijk los kan laten. Dit is dan niet echt kritiek,,maar toch voelt het zo. Ik werd binnen één seconde ontzettend onzeker en ineens had ik een berg aan bevestiging nodig had of ik dan toch wel de juiste keuze had gemaa…

Een grijs wolkje en dankbaarheid

Hoi!

De jongens zijn al vroeg wakker, wat wil je..het is vijf december! Sinterklaas komt op school en vanavond verwachten ze een berg cadeautjes bij de deur! Wat vind ik dit een fijne tijd, pakjes avond vind ik samen met kerst het leukst!

Alleen hangt er nu toch wel een grijs wolkje boven me ( boven ons).. Hadassa zal er niet bij zijn, haar eerste pakjesavond..we zijn niet compleet,,Het doet meer met me dan ik in eerste instantie verwacht had.

Maar toen Ben en ik gister avond alle pakjes aan het inpakken waren besefte ik me hoe rijk we zijn..niet rijk als in veel geld hebben. Maar rijk dat we elkaar hebben.. En we zijn dan misschien niet bij elkaar..maar we horen wel bij elkaar. En dat zal niet veranderen.

Ook na mijn vorige blog, was het zo fijn om te zien dat we rijk zijn aan vrienden.. mensen die om ons heen staan en ons willen helpen als het even niet meer lukt. Ik ben zo dankbaar voor alle  hulp, kaartjes en gebeden. Het sterkt ons zo. We hoeven het niet alleen te doen, ik hoef…