Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit november, 2016 weergeven

Het lukt me gewoon niet.

Als een langzaam lekkende kraan voel ik de energie uit m'n lichaam lopen. Ik voel me moe... niet gewoon moe, maar intens moe.. zowel lichamelijk als geestelijk

Elke nacht droom ik bizarre dromen.  Van wilde achtervolgingen waarbij ik word opgejaagd of een val van een oneindig hoge berg waarbij ik tientallen bomen raak en gehavend neerstort.

Alles moet blijven draaien. De jongens elke ochtend naar school.Hadassa meerdere keren per dag bezoeken, boodschappen doen, zwemles, een warme hap op tafel, sinterklaas inkopen doen.

M'n huis is een chaos...ik kan geen energie meer vinden om er iets aan te doen. Waar is de super schoonmaak squad die mijn huis sopt en opruimt? Kan ik die ergens inhuren?

Hoe wel hadassa echt tekenen laat zien van verbetering lijk ik verder weg te zakken. Ik ben Ontzettend blij dat ze zo goed doet. En trots op haar en de jongens.

Maar ik kan de ballen allemaal even niet meer in de lucht houden...het lukt me gewoon niet.






Blij, verdrietig, moe, maar ontzettend trots!

Even ontspannen tussen het heen en weer gevlieg naar het ziekenhuis.  Ik ga lekker in een warm bad met een berg schuim. M'n telefoon gaat mee, want sinds Hadassa op de ic ligt kan ik gebeld worden voor het één  of ander.  Dus ook nu ligt ie op de bad rand.

Net als ik ff koppie onder ga en probeer m'n gedachten even te verzetten gaat m'n telefoon! Het is de verpleegkundige van het ziekenhuis. 'Hoi, niks er  ergs hoor  (want ja..je schrikt je rot als je kind in het ziekenhuis ligt en ze bellen je) maar Hadassa gaat over een kwartiertje van de beademing '.   'Oké, dan kom ik er nu aan'! 'Tot zo'.

Stop uit het bad en gauw roep ik naar Ben of hij de auto nog ff vol wil gooien. Je tankt je een ongeluk met al die ritjes. Ik spring in de auto en ga als een malle (heus wel voorzichtig  ) naar het ziekenhuis.

Er gaat van alles door me heen... maar vooral ik wil NU bij m'n meisje zijn. Haar vasthouden en laten weten dat ik er voor haar ben.

Eenmaal in het …

Acht dagen verder...

Acht dagen verder... Hadassa ligt inmiddels al 3 dagen op de kinder IC aan de beademing. Daarvoor nog op de gewone kinderafdeling. Het ging niet meer, ze lag zo hard te werken, gewoon om maar te blijven ademen... arm meisje.  De doktoren besloten dat het genoeg was en per ambulance (al voor de tweede keer in haar korte leventje) ging ze naar een ander ziekenhuis. Om daar in alle rust aan te sterken. Nu hebben we echt een pittig klein meisje en ondanks ze onder flink wat slaap medicatie zit blijft ze zich verzetten en flink bewegen. Een echte vechter...ze is zo sterk..en dat is goed om te zien. En tegelijkertijd erg pijnlijk..dat je haar ziet worstelen in haar slaap en eigenlijk niks kan en ook niet te veel mag vanwege alle slangentjes.

Het is een behoorlijke rollercoaster aan gevoelens die door je heen gaan. De start was al niet fijn..maar na twee en een halve week ziekenhuis je dochter mee naar huis nemen is een heerlijk gevoel. Dan verwacht je niet dat ze na een maand weer in het zi…

Ik hou van je.

39.1 ... temp weer omhoog gegaan.. tja...ze zeiden ook wel dat het eerst erger zouden worden voordat het beter werd. Maar wat een domper. Rot RS virus.

Geen energie om te drinken of goed te blijven ademen. Zelfs huilen lukt haast niet meer. Rust is nu het voornaamste..zelfs als ik je voorhoofd kus ben je soms al van slag. Je kan niks hebben..

Van elkaar kunnen genieten is nog niet echt gelukt.  En wat deed je het goed thuis. Je was lekker helder je lachte naar ons en groeide ontzettend goed! Wat voelt dit als een rare droom.. maar je ligt hier goed. Thuis was je hier nooit zelf uitgekomen.

Ik zit maar naast je bedje... ik huil...ik maak me zorgen. Kon ik het maar van je overnemen.  Ik zou alles voor je geven. Maar het feit dat ik niks kan doen maakt het alleen maar lastiger..

Weet lieverd dat ik zo ontzettend trots op je ben. Je bent zo dapper. Wat heb je al veel moeten doorstaan in je korte leventje.... Maar je bent zo sterk een echte vechter.

Papa mist je... En je broers ook. En wi…

Word snel beter

16-11-2016

Noodgedwongen m'n telefoon in een grote tas. M'n kussen, kleding een pyjama  en kleding voor Hadassa. Na een dag flink spugen, hoesten en kokhalzen van een berg slijm en koorts word ons kleine meisje opnieuw opgenomen in het ziekenhuis.

Daar word al snel duidelijk dat ze sonde voeding moet. Ze is te moe en heeft teveel slijm in haar keel om zelf te drinken.  Infuus word uit voorzorg ook maar geprikt en laten we dan ook de plakkers voor de monitor maar weer opplakken... Arm meisje toch.  De jongens lopen ook al een aantal dagen flink te hoesten en de snottebellen hangen tot aan de grond. Dus zo raar is het ook niet..  maar voor zo'n klein meisje kan het echt erg vervelend zijn.  Na een hele poos onderzocht te zijn en geplaagd door alle slangetjes en draadjes. Valt ze uiteindelijk in slaap.

Ik ga ook maar liggen... En reageer nog op wat berichtjes.. niet helemaal als gepland zo die maand telefoon loos. Maar dat doet er nu even niet toe.

 Lief meisje... word snel b…

Dag één, nieuwe regels.

Hoi!

De eerste dag zonder telefoon en eigenlijk alle beeldschermen minderen hebben we gehad. Gisteren heb ik de jongens onze nieuwe regels uitgelegd en eigenlijk waren ze het meteen eens. Tot nu toe dus nog geen tegen stribbelingen... maar ja dat was nog maar de eerste dag. Om een beetje een beeld ( wat een leuke woordgrap:P ) te krijgen van hoe de regels zijn zal ik ze even op een rijtje zetten.

* Op een doordeweekse dag mag er 's morgens televisie gekeken worden als je bent aangekleed en gewassen. ( voorheen stond hij eigenlijk meteen aan waardoor het aankleden veel te veel tijd kostte en we vaak moesten haasten.) Dan kijken ze televisie van ongeveer kwart over zeven tot acht uur terwijl ze een boterham eten. Daarna snoetjes wassen en tanden poetsen, schoenen aan, plassen, ed.
* Tussen de middag staat de televisie uit.
* 'S middags mag de televisie aan van half vier tot vijf uur.
* Na vijf uur is er een beeldscherm verbod, dus ook geen computer, wii of nintendo. Behalve op vr…

Knoop doorgehakt!

Hoi!




Ik heb de knoop doorgehakt! M'n telefoon gaat vanaf morgen een maand uit. Ik vind het behoorlijk erg om aan mezelf te merken dat ik er gewoon niet van los kom. Het klinkt misschien wat dramatisch..maar het is echt een verslaving. Serieus..probeer je telefoon is een hele dag, twee dagen of een week niet aan te raken. En kijk eens hoe je daar op reageert. Nu moet ik zeggen, dat ik op jonge leeftijd het liefst alleen maar televisie keek en dat zie ik terug ik onze kinderen.  Maar vanaf morgen ga ik gewoon net alsof doen, dat ik geen telefoon meer heb. Ik wil er vanaf. Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn gezin.

Ik merk dat in de dagen dat het me lukt minder op m'n telefoon te zitten ik veel leuker ben. Een stuk geduldiger en gezelliger. Minder geïrriteerd. Omdat ik niet zo nodig nog een level wil/moet halen van candy crush of een mailtje moet versturen midden in de avond spits.

Daarbij komen er ook nieuwe regels voor de kinderen. Want niet alleen ik, maar ook zij moeten…

Lieve mam

Lieve mam,
Wat ben ik trots op jou. Trots op de vrouw die je bent. Trots op de dingen die je doet in het leven. Je werk, je gezin, je huwelijk. Ik ben zo blij dat je gelukkig bent in het leven wat je nu hebt. 
Ik heb zoveel bewondering voor je. Helemaal nu ik zelf moeder ben zie ik de dingen zo anders. Als ik dan bedenk dat je met twee kinderen er ineens alleen voorstond. Je ondanks alles voor ons zo sterk bleef en ik nooit gemerkt hebt hoe veel verdriet je eigenlijk had. Je gaf ons alles wat we nodig hadden.  
Zelf moeder zijn en een moeder hebben die je helpt, waar je met je problemen en moeilijkheden heen kan is onbetaalbaar. 
Als ik Boaz zie, zie ik zoveel van mezelf terug en weet ik soms niet goed wat ik met hem aan moet. Zo als jij wel eens helemaal gek van mij werd omdat je het ook even niet meer wist. Ik heb respect voor je, echt. Bergen
We hebben het allebei druk met onze gezinnen en we zien elkaar niet elke dag. Maar ik ben zo blij met jou. Blij dat ik jou kind ben. Ik ben …

Vliegtuig stand: AAN! ( of toch niet?) Update!

Hoi!

Nou, laat ik eens even een update geven over m'n telefoon gebruik. Het is verrekte lastig! Het is net als diëten.."ik spreek met mezelf af, ik ga vanaf nu gezond eten en meer bewegen". Waar ik de eerste twee dagen erg gemotiveerd ben, lijkt het ongezonde eten me te roepen en de bank zegt "ga vooral niet van mij af". Wat is dat toch?

"Denk niet aan een roze olifant"  Oeps.. nu denk ik er al aan.

Zucht, als ik mezelf iets keihard verbied werkt het niet. De eerste twee dagen gingen goed, daarna wilde ik m'n telefoon al liever niet meer weg leggen. O my.. ben ik dan echt een heuse telefoon verslaafde?! Iets wat ik verafschuw.. Ugh... het lijkt er wel een beetje op hé.

Maar nu, ik  moet toch een oplossing bedenken voor dit 'probleem'. Hmm.. ja, ik dacht door het hier te delen ik wel wat sterker in m'n schoenen zou staan maar het lijkt haast wel moeilijker.

Laat ik eerst eens kijken waarom ik zo graag met m'n telefoon zit.
 * Ik wil…

Dit zijn wij

Hoi!

"Wat een respect ik heb voor jou!" zegt een moeder bij zwemles. "vier kinderen..ik vind het echt zo knap." Ik weet niet zo goed wat ik moet antwoorden.. ik mompel maar wat in trant van "dankje, ik doe ook maar wat"

En dat meen ik ook echt, want ja..ik doe ook gewoon maar wat. Een soort van gestructureerde chaos of zo iets. En blijkbaar is het hebben van vier kinderen ook echt iets bijzonders. Het wijkt af van een bepaald standaard lijkt het wel. Mensen gaan anders naar je kijken, en ik weet niet of het nou echte bewondering is of meer zoiets als "is die vrouw nou helemaal gek geworden".

Maar hoe gezegend kan je, je voelen als je vier prachtige kinderen hebt. Waar je zo ontzettend trots op bent, waar je onvoorwaardelijk veel van houdt. Een rijkdom die verbleekt bij alles wat je maar kunt kopen van geld.
Als we 's avonds aan tafel zitten. En ik de jongens voor de zoveelste wijs op hun eigen bord in plaats dat van de ander schiet ik soms g…