Doorgaan naar hoofdcontent

Toch is het zo

Hoi!

Dat je dan wakker wordt en denkt... Nee, dit is niet mijn dag.
Ik ben moe, ik wil er niet uit, wat een rot nacht was dit.

Maar je moet wel. Kinderen die op tijd op school moeten zijn, die al bij je bed staan, 'Ja lieverd ik kom je zo helpen met aankleden'. Gaaaaap! Het is gewoon zo koud buiten je bed. De jongens zijn al druk in de weer. Beneden hoor ik er twee door de kamer rennen en boven eentje ( ook nog half slapend) z'n kleren aan doen. Wat zou het handig zijn als ik elke morgen zo vol van energie wakker zou worden. Meteen m'n bed uitspringen en van alles uit m'n handen krijgen. Maar nee, ik ben geen ochtend mens. Eigenlijk ook geen avond of middag mens :P Ik ben er nog niet helemaal uit op welk moment van de dag ik op m'n best ben.

Alles loopt toch wel door, of je nu moe of ziek bent. Je blijft je ene been voor het andere zetten. En de ene dag gaat dat makkelijker dan de andere dag. Het fijne van dan thuis zijn is dat je, je niet ook nog gauw naar je werk moet haasten maar nog even op de bank kan uit hijgen. Wat is het fijn dat de kinderen toch wel blij met je zijn of je nou productief bent of niet. Ze krijgen hun boterhammetjes en hun kus voor het slapen gaan heus wel. En dat weten ze.

Ondanks dat ik vandaag liever 'Out of order' ben, en terug mijn bed in kruip. Blijf ik houden van wat ik doe, van wat ik ben. Moeder zijn. Ik vind het de beste baan ter wereld. En ja, as we speak denk ik, Nee Steef, je bent nu niet blij met al die klei over je tafel en stoelen en de halve vloer ligt alweer bezaait met bergen speelgoed. Dus klets niet zo alsof het geweldig is.

 Maar weetje, toch is het zo.

Liefs


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.