Doorgaan naar hoofdcontent

Jongensmoeder

Hoi!

Als jong meisje dacht ik altijd dat ik een dochter zou krijgen en een echte meisjes moeder zou zijn. Maar niets is minder waar, drie jongens later, ja..ik ben een echte jongens moeder.

Als jongens moeder, echt, het is leven niet saai als je een jongens moeder bent. Nou ja ik denk dat het leven nooit saai is als je moeder bent. Maar echt, jongens, jongens, jongens.

Van s'morgens vroeg tot s'avonds laat, moet er worden gevochten, geschreeuwd, wedstrijdjes OM ALLES! Springen op banken, woorden als piemel, poep en billen hilarisch vinden. Nooit, NOOIT iets geven om het feit dat ze een nieuwe broek of ander kleding stuk aan hebben en dus niet door gras, modder of andere gorigheden heen moeten rollen, tijgeren, enzo. En wat kan het schelen dat er een tornado van speelgoed, kleding ( schoon of vies) als een spoor achter elk van hen vandaan komt. Waar komt het vandaan, ja, goede vraag!? Nog meer stoeien. Niet stil kunnen zitten. Ja,, ik kan nog wel even door gaan ;)

Maar he, jongens zijn geweldig! Kleding shoppen is zo makkelijk ze trekken alles aan. Ze helpen je graag ( als het maar niets te maken heeft met hun eigen rommel opruimen) Ze zijn erg lollig! Vet handig als ze ergens moeten plassen waar je even niet zo snel een wc kan vinden. Gave gel kapsels kunnen maken. Altijd in voor een spelletje of wandeling.  En ze zijn gek op hun moeder!

Ik ben bevoorrecht moeder te zijn van zulke leuke, gekke, knappe, lieve, grappige, wilde, unieke jongens!

Liefs


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.