Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Wat een voorrecht en tegelijkertijd wat een zware taak.

Dromen over wilde achtervolgingen, haast hebben, vluchten, rennen, chaos. Die laten mij altijd weten dat er blijkbaar iets aan de hand is. Gisteren had ik een dag waarin ik me ook echt slecht voelde. Ik was moe, er kwam niks uit m'n handen. En toen ik bij de kinderarts zat met Hadassa zat ik weer eens als te huilen als een klein kind. Haar woorden waren dan ook "Het lijkt me goed dat je met iemand gaat praten want blijkbaar ben je nog lang niet klaar met wat er allemaal gebeurd is met Hadassa".

"Klopt". 

Tot overmaat van ramp jankte ik in de auto nog steeds en toen ik thuis kwam, waar mijn schoonouders aan het oppassen waren. En ik de auto van mijn moeder zag staan moest ik nog harder huilen. Tja.. dat effect hebben moeders nu eenmaal..die geven je zo'n gevoel van, huil maar gewoon even. Althans dat effect heeft mijn moeder wel op mij.

Maar oke.. om terug te komen op de dromen die mij al een aantal dagen door het hoofd tollen. Ja, ik merk op één of andere ma…
Recente berichten

Iedereen speelde en jij stond daar maar.

"Ik voel me zo anders dan de anderen."

"Heb gewoon het gevoel dat ze mij niet zien staan."

"Ze gaan allemaal met de grotere jongens om."

*Huilen*

M'n moederhart breekt... Ik huil mee.

Ik zag je gisteren wel staan.. alleen op het plein.

Iedereen speelde en jij stond daar maar.

Ik weet dat je wel mee wilt doen. Maar niet durft. Dat je liever niet met die "grote" jongens speelt. Omdat je vindt dat je anders bent.
Je bent nog zo lekker fantasie rijk. Het lijkt een heel ander niveau dan al die "stoere" gasten. De combi klas is niks voor jou.
Gelukkig speel je nog regelmatig met een vriendje thuis. Maar op school voel je, je eenzaam en niet gezien. Het hele sociale gebeuren lijkt voor jou één groot onbekend stuk grond waar je niks van wil weten. En niks van begrijpt. Maar als iemand door je bubbel heen prikt.. man wat heb jij een praatjes en wat ben je grappig en gevat.

En als ik je daar alleen zie staan... wil ik je aanmoedigen.. wil ik…

Waar was mijn vertrouwen? Verloren, weggewaaid met een zacht briesje mee.

Ik heb het boek 'Strijd in je denken' van Joyce Meyer gelezen.

En hoewel ik haar soms niet echt kan uitstaan met alles wat je maar 'moet' doen. Waar ik gewoon ronduit de kriebels van krijg. Heeft dit boek echt een heleboel goede dingen.

Het maakt je heel bewust van hoe je nou eigenlijk denkt? Want sta je er wel eens bij stil wat er eigenlijk allemaal in je hoofd om gaat? Hoe het daar komt en wat je er vervolgens mee doet?

Het boek heeft mij echt aan het denken ;) gezet. Ik ben mij veel meer bewust geworden van wat ik denk. En wat ik toe laat. Zijn deze gedachten in overstemming met wat de Heer over mij denkt? Zijn deze gedachten in overstemming met Gods gedachten?

Hoe makkelijk laat ik dingen waar ik al mee heb afgerekend weer terug komen. En mij weer vastleggen terwijl ik al vrij ben?

Ik heb geleerd na aanleiding van dit boek dat het zo onwijs belangrijk is om je te verdiepen in wat de Heer over mij zegt. Wat Zijn waarheid is over mij. Mijn vorige blog...zo ontzettend…

En God? Als ik een fout maak...dan is Hij weg.

Vechten voor wat ik waard ben. Het zoeken van bevestiging. Proberen iedereen gelukkig te maken. Niemand teleur willen stellen. Hopen dat ik er goed genoeg uit zie voor de buiten wereld. Ongelukkig worden als ik faal op één van deze gebieden.

Continu bezig zijn met iedereen om mij heen. Iedereen te pleasen zelfs mijn naaste familie. Bang iemand voor de voeten te lopen. JA en amen zeggen.

Ik ben getekend door mijn verleden. Beschadigd. Niet te herstellen zo voelt het vaak. Blijf ik mij voor altijd zo voelen? Blijf ik dit doen totdat ik dood ga en dat is het dan?

Gods waarheid over mij lijkt soms zo moeilijk te landen in mijn leven. Ik kan mij zo moeilijk vasthouden aan wat Hij over mij denkt. Maar hoe kan het ook anders als je eigenlijk niemand vertrouwd? Als het er op aan komt laat ik niemand echt toe en vertrouw ik geen mens. Echt niemand.

Hoe verknipt kan ik mij voelen als ik zelfs mijn eigen man niet vertrouw. Hij zal toch wel bij mij weggaan.

En God? Als ik een fout maak...dan is H…

Kortom frustratie alom.

Vier juni schreef ik eerder een blog en gooide mijn weegschaal weg. Om een goede stap te zetten. Het leek inderdaad beter te gaan.. maar zoals alles in het ( mijn) leven met ups en downs gaat. Is dat nu ook weer zo..ik heb vorige week weer een weegschaal gekocht. 

* Woensdag middag * 

Ik sta voor de kast in de keuken en steek m'n hand in een zak veel te oude chips om die vervolgens te verschransen. Het proeft niet lekker meer maar dat maakt niet uit. Ik wil chips en ik wil het nu. 

Ik zou toch gaan afvallen? Ik zou toch op m'n eten letten en sporten Enzo?  Ja ik sport zeker, en ik let heus wel op wat ik eet. Ik doe ook echt m'n best. Maar soms lijkt het wel alsof ik het allemaal even niet meer onder controle heb en alles gewoon wil opvreten wat ik maar kan vinden. En dan ook serieus chagrijnig zijn als niks vindt wat in mijn ogen schrans waardig is.
Herkenbaar? Iemand? 
Dus terwijl ik daar sta denk ik nog, Steef..niet doen. Kom op verman jezelf. Doe even normaal. Ga je echt d…

Korte update Hadassa

Toen Hadassa nog in mijn buik zat. Zaten we al snel in het ziekenhuis omdat  bepaalde dingen er niet goed uitzagen. Tot op de dag van vandaag is er nooit echt iets uitgekomen en houden we haar gewoon goed in de gaten.

Dat het bij haar wat anders gaat dan anders zijn we wel vrij snel achter gekomen. Waar we allebei( Ben en ik) heel stellig over zijn is dat we geen labeltje willen. We hoeven niet te weten welk syndroom of welke afwijking of wat dan ook er speelt bij Hadassa.

Wat we wel willen is dat ze gelukkig is en wij willen haar ondersteunen op welk vlak dan ook.

Nadat de fysio therapeut bij ons was geweest en de test resultaten besproken hadden. Heb ik met haar nog een fijn gesprek gehad. Waarbij ik duidelijk kon aangeven hoe ik mij voelde en hoe wij er in staan. Na aanleiding van dat gesprek heb ik een vervroegde vervolg afspraak gemaakt met de kinderarts van Hadas. Waar wij samen gaan kijken hoe we Hadassa het beste kunnen helpen en hoe wij haar als ouders haar beter leren begrij…

Bij de Brouwers Week #42

Een ‘kort’ week overzicht zonder foto’s dit keer. Volgende week hoop ik het weer wat uitgebreider te doen.
Maandag: De week is weer begonnen. Ik had er echt geen zin in vanmorgen maar als de jongens eenmaal naar school zijn en Hadassa ligt weer lekker te slapen kan ik toch lekker in huis bezig. Ik blijf het een fijn begin van de week vinden, gewoon lekker huishouden. Hadassa is steeds huilerig en ik weet niet goed wat ik met haar aan moet. Ze laat zich eigenlijk nooit echt troosten dus dat is best lastig. Ze geeft ook eigenlijk niks aan waar je ook maar iets aan hebt of iets uit kan op maken wat er speelt. Ze slaapt wat meer dan normaal dat wel en wanneer ze wakker is, is ze aan het jengelen. We hebben eigenlijk een gewone dag net als alle andere dagen. Ik ben blij als Ben thuis is en hij Hadassa even over kan nemen. Uiteindelijk leggen we haar op bed en valt ze gelukkig goed in slaap. Ben heeft ook nog de torches van Ruben opgehangen zo onwijs stoer. We beginnen met een nieuwe serie…